Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

ΑΦΕΡΙΜ! ΜΟΣΚΩΒ - ΣΕΛΗΜ, Ένα συγκλονιστικό τούρκικο σήριαλ


Τι καλός άνθρωπος που είναι αυτός ο Μοσκώβ - Σελήμ !!! 

Αυτός ο περίεργος ήρωας του Βιζυηνού με τη διχασμένη εθνική ταυτότητα δεν είχε μια εύκολη ζωή.

     Στην παιδική του ηλικία βασανίστηκε μέσα στη δυσλειτουργική του οικογένεια αλλά μόνο αγάπη νιώθει για όλα τα μέλη της, την μάνα, τον πατέρα και τον αδερφό του.
    Ως ενήλικος στρατιώτης έδειξε γενναιότητα κι αυτοθυσία για την πατρίδα του και πληρώθηκε με αδικίες κι εξευτελισμό. Κι όμως δεν καταδέχεται να εκμεταλλευτεί τις γνωριμίες του, αφού όπως λέει "Αν είναι να πάγω εμπρός, θέλω να πάγω δια την αξία μου κι όχι από εύνοια και προστασία".

Παίζουμε με την ιστορία του Μοσκώβ - Σελήμ. 

(Τα κείμενα ανήκουν στους μαθητές της Β΄ Λυκείου από δύο συνεχόμενες σχολικές χρονιές)

Γράφουμε τις σκέψεις των μελών της οικογένειάς του για το Σελήμ... Πρώτα ο αδερφός του. Θα ακολουθήσουν οι εξομολογήσεις των γονιών του 


Η εξομολόγηση του μεγάλου αδελφού [1]

" Όταν έμαθα ότι κληρώθηκα κι εγώ ως στρατιώτης για να υπερασπιστώ την πατρίδα ενάντια στους Ρώσους πανικοβλήθηκα! Η ιδέα και μόνο του να λάβω μέρος στον πόλεμο μου προκάλεσε τρόμο. Άρχισα να τρέμω από τον φόβο μου. Δεν μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου ανυπεράσπιστο στο πεδίο του πολέμου, ανάμεσα στους εχθρούς, όπου η ζωή μου θα βρισκόταν διαρκώς σε κίνδυνο και ανά πάσα στιγμή θα μπορούσα να είμαι νεκρός. Ενώ ο πατέρας μου με προέτρεπε να βγω έξω για να διασκεδάσω με τους συντρόφους μου, εγώ δεν είχα καν τη δύναμη να στηριχτώ στα πόδια μου.
Ευτυχώς που εκείνη τη στιγμή ήταν κοντά μου ο μικρός μου αδελφός. Με στήριξε και, αφού έφυγε ο πατέρας μας κι εγώ έβαλα τα κλάματα αποφασισμένος να μην πάω, εκείνος μου είπε ότι θα πάρει τη θέση μου. Έτσι, ενώ ήμουν σε απόγνωση, αισθάνθηκα ανακούφιση χάρη στο θάρρος και την γενναιότητα του Σελήμ.
Μετά από αυτή του την πράξη δεν θα πάψω πότε να του είμαι ευγνώμων  αφού με γλίτωσε από τον θάνατο." 
Θένια  Σιώτα, Β’3 (2014)
Η εξομολόγηση του μεγάλου αδελφού [2]

Ο μεγάλος αδελφός του Μοσκώβ – Σελήμ, μόλις μαθαίνει ότι θα στρατευθεί, ανησυχεί για το πως θα επιβιώσει από τον πόλεμο και παίρνοντας αγκαλιά τον μικρό του αδελφό κλαίει σαν μικρό παιδί. Δεν μπόρεσε να κρύψει τον φόβο του και την ανησυχία του και εκμυστηρεύτηκε στον αδελφό του πως δεν θέλει να πάει στρατιώτης.
«Είναι από τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μου, δεν ξέρω πως να το αντιμετωπίσω, πως να αισθανθώ, τι να σκεφτώ. Ξαφνικά όλα αλλάζουν· τη μια μέρα είσαι ελεύθερος  και την άλλη βρίσκεσαι ντυμένος με τη στρατιωτική στολή με ένα όπλο στο χέρι αντιμέτωπος με τον εχθρό προσπαθώντας να σώσεις τον εαυτό σου και την πατρίδα σου. Φοβάμαι, φοβάμαι πολύ πως δεν θα τα καταφέρω, θα με σκοτώσουν! Δεν θέλω να πάω!
Κι όμως ο πατέρας χάρηκε πολύ, όταν το έμαθε. Μου έχει μεγάλη αδυναμία και περιμένει από εμένα να τον κάνω περήφανο. Πώς θα γίνει αυτό;
Τρέμω ολόκληρος! Μου λέει να μην φοβάμαι και πως ό,τι είναι να γίνει θα γίνει. Μα πώς είναι τόσο σκληρός!
Πρέπει να βρω έναν τρόπο να του πω πως δεν μπορώ να πάω. Στηρίζω τις ελπίδες μου μόνο στο να μπορέσει να με εξαγοράσει ο πατέρας. Τίποτα άλλο δεν μπορώ να σκεφτώ που να με βγάλει από αυτό τον μονόδρομο.  
Τελικά η σωτηρία ήρθε από εκεί που δεν το περίμενα!
Ο μικρός μου αδελφός, ο Σελήμ φάνηκε μεγάλος ήρωας. Μπροστά σ’ εμένα μου υποσχέθηκε πως, αν ο πατέρας δεν μπορέσει να με εξαγοράσει, θα πάει αυτός στην θέση μου.
Δεν το περίμενα, όπως και κάνεις άλλος από την οικογένεια! Όλοι τον είχαμε για ένα άτομο που φοβάται και δεν θα είχε το θάρρος να κάνει κάτι τέτοιο, να με υπερασπιστεί και να βγει μπροστά στο μέτωπο, για να με προστατεύσει από τον φόβο του πολέμου που με κυριεύει.
Θυσιάστηκε για χάρη μου, έβαλε την ζωή του σε κίνδυνο. Ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με τον θάνατο και δεν το έβαλε κάτω. Τον ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου που μου στάθηκε και έκανε κάτι τέτοιο για μένα. Ποτέ δεν το περίμενα πως κάποιος θα πήγαινε για χάρη μου να αντιμετωπίσει έναν βέβαιο θάνατο!
Όσο για τον εαυτό μου, ντρέπομαι που δίστασα να υπηρετήσω το καθήκον μου απέναντι στην πατρίδα μου…
Μαρίνη Δήμητρα, Β2 (2014)


-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Η εξομολόγηση της μητέρας [1]

"Στην ζωή μου ήμουν αρκετά τυχερή, ώστε να έχω ένα καλό γάμο με έναν ευκατάστατο άνδρα και να αποκτήσω τρεις γιους.
Ωστόσο, ποτέ δεν κατάφερα να φέρω στον κόσμο μια κόρη για να τη φροντίζω και να της αφιερώνω χρόνο. Με τα αγόρια πίστευα ότι δεν θα επιτύγχανα ποτέ να αισθανθώ σιγουριά, καθώς οποιαδήποτε στιγμή θα μπορούσαν να τα απομακρύνουν από κοντά μου, για να τα στρατολογήσουν.
Μου ήταν πολύ δύσκολο να συμβιβαστώ με την ιδέα ότι θα έχανα τους γιους μου και ιδιαίτερα τον Σελήμ που ήταν ο τελευταίος. Έτσι φρόντισα να μην αντιληφθεί ποτέ κανένας ότι επρόκειτο για αγόρι. Τον έντυνα σαν να ήταν κορίτσι και του χτένιζα τα μαλλιά. Βέβαια οι τύψεις για τα όσα του στερούσα από τα παιδικά του χρόνια, εξαιτίας των φόβων μου πάντα με βασάνιζαν. Ως συνέπεια των πράξεων μου, ο πατέρας του αισθανόταν απέχθεια απέναντι του και δεν εισέπραξε ποτέ από εκείνον την επιβεβαίωση και την αγάπη που επιζητούσε.
Το παιδί μου όμως δεν παραπονέθηκε και δεν στράφηκε εναντίον μου ούτε στιγμή. Ήταν συνέχεια κοντά μου και μπορούσα να αισθανθώ την αγάπη του. Παρά την εμφάνιση που του είχα επιβάλλει, αποτελούσε στήριγμα μου. Όταν μάλιστα συνειδητοποίησε ότι δεν κατέχω αποκλειστική θέση στη ζωή του συζύγου μου, δεν έφυγε στιγμή από το πλευρό μου. Ήμουν περήφανη για το παλικάρι μου που όσο μεγάλωνε γινόταν όλο και πιο ικανό.
Στα δώδεκα του χρόνια, τον απάλλαξα από το ψέμα που τον είχα εγκλωβίσει. Φόρεσε πλέον ανδρικά ρούχα και κράτησε όπλο. Έτσι από εκείνη τη μέρα κι εγώ ζούσα σε μια συνεχή αγωνία. Διαισθανόμουν ότι πλησίαζε η ώρα που θα τον αποχωριζόμουν, ήθελα να είμαι σίγουρη ότι του προσέφερα ό,τι ήμουν ικανή. Μια ευκαιρία για να εξοικονομήσω χρόνο κοντά του ήταν και το να του διδάξω ό,τι ήξερα. Ήταν πολύ έξυπνο παιδί.
Η στιγμή που θα πήγαινε να πολεμήσει είχε πια φτάσει. Στα δεκαοχτώ έφυγε στη θέση του αδερφού του. Ήταν και η τελευταία φορά που τον είδα... "

 Κωνσταντίνα Τζιώρη, Β3 (2015)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Η εξομολόγηση της μητέρας [2]  

"Αγαπώ υπερβολικά το Σελήμ. Μπορώ να πω πως του έχω ιδιαίτερη αδυναμία. Φοβάμαι όμως μην μου τον πάρουν μακριά μου. Δεν θα αντέξω αυτή τη στενοχώρια χωρίς τον αγαπημένο μου γιό Σελήμ.
Γι αυτό το λόγο τον ντύνω με κοριτσίστικα ρούχα και παπούτσια. Έτσι όποιος θελήσει να μου τον πάρει δεν θα μπορέσει γιατί θα νομίζει πως είναι κορίτσι λόγω των μακριών μαλλιών του και των ρούχων του.
Παρ' όλα αυτά όμως φοβάμαι ακόμα γιατί καταλαβαίνω πως δεν του αρέσει αυτό. Θέλει να κάνει τον πατέρα του περήφανο και πιστεύω πως κάποια μέρα θα με αφήσει για αυτό το λόγο.
Εγώ όμως, όλα αυτά τα κάνω από αγάπη και για να μην τον χάσω."

Ερμύλη Πετροπούλου, Β3 (2015)

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Η εξομολόγηση του πατέρα

"Στην ζωή μου απέκτησα τρεις γιους. Ήμουν ευτυχισμένος και η μοναδική μου επιθυμία ήταν και οι τρεις γιοι μου να γίνουν γενναίοι πολεμιστές, πατριώτες και να συνεχίσουν το δικό μου έργο. Όπως άλλωστε ο κάθε πατέρας επιθυμούσε αυτό από τους γιους του. Δεν έγιναν όμως όλα όπως τα περίμενα και όπως επιθυμούσα.
Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου ήταν όταν γεννήθηκε ο πρώτος μου γιος. Όλο μου το βάρος στηριζόταν σε εκείνον. Του αφιέρωνα πολύ χρόνο διότι ήταν ο πρώτος μου γιος και ήθελα να τον μεγαλώσω σωστά, ώστε να γίνει  ένας μεγάλος και γενναίος στρατιώτης. Ήμουν ευτυχισμένος και ταυτόχρονα ανακουφισμένος διότι είχα αποκτήσει έναν διάδοχο.
Έπειτα γεννήθηκε ο δεύτερος γιος μου. Η χαρά έγινε διπλή. Το ίδιο και με τον τρίτο μου γιο. Όσα πέρναγαν τα χρόνια όμως τα πράγματα δεν πήγαιναν όπως τα είχα σχεδιάσει. Ο μικρότερος μου γιος έμεινε κοντά στην μητέρα του. Ήμουν σκληρός απέναντι του. Μεγάλωσε στα χέρια της μάνας του και δεν κατάφερε να διδαχτεί σωστά όπως και τα άλλα δυο μου αγόρια. Αυτό ήταν μια απογοήτευση για μένα.     Τότε αποφάσισα πως θα πρέπει να επικεντρωθώ στους άλλους δυο μου γιους ώστε να καλύψω αυτό το κενό. Μα κι αυτοί αποδείχτηκαν πως δεν ήταν γενναίοι και ετοιμοπόλεμοι όπως περίμενα. Ίσως έφταιξα κι εγώ, το παραδέχομαι."

Τόσκα Ντανιέλα, Β3 (2015)
-----------------------------------------------------------------------------------------------

Τι θα είχε συμβεί άραγε αν ο Σελήμ είχε γράψει εκείνο το γράμμα στον πατέρα του. 

''Έτσι αποφάσισα, αφού με αδίκησαν να στείλω ένα γράμμα στον πατέρα μου, έτσι θα αποκαθιστούσα και την θέση μου στον πατέρα αλλά και θα έπαιρνα και την ανάλογη αξία και τον ανάλογο σεβασμό που μου άξιζε.
Όντως, την επόμενη μέρα του το έστειλα και περίμενα για τα αποτελέσματα.
Έπειτα από λίγες μέρες με αναγνώρισαν και πήρα αυτό που πραγματικά άξιζα, όχι μόνο την τιμή και την αναγνώριση, αλλά και την αποδοχή του πατέρα μου που αγνοούσα τόσα χρόνια.
Πράγματι όλα πήγαιναν πολύ καλά, έχοντας και την αποδοχή του πατέρα μου ένιωθα ολοκληρωμένος, ήξερα ότι άξιζε αυτό που έκανα, το ρίσκο της ζωής μου είχε αποτελέσματα. Μετά από λίγες μέρες, με επέστρεψαν στο χωριό έτσι όπως μου άξιζε, έτσι όπως μας πήραν με πανηγυρισμούς και χαρά.
Γύρισα στο σπίτι μου λοιπόν, με την αγωνία αλλά παράλληλα και με χαρά! Όταν μπήκα μέσα είδα την οικογένεια γεμάτη χαρά να με καλωσορίζει, είδα τον αδερφό μου ενθουσιασμένο, είδα την μητέρα μου να κλαίει από χαρά, μα πάνω από όλα είδα τον πατέρα μου να είναι περήφανος, και να είμαι εγώ ο λόγος. Ένιωσα και είδα αυτό που επιθυμούσα όλη μου την ζωή, την αποδοχή από τον πατέρα μου!»


Ράπτης Βασίλης, Β3 (2015)

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Τι θα του έγραφε και τι θα του ζήταγε... Μάλλον θα του μιλούσε κάπως έτσι...

Αγαπητέ πατέρα,

Σου γράφω αυτό το γράμμα, για να ενημερώσω εσένα, τη μητέρα και τα αδέλφια μου πως είμαι ζωντανός. Προσεύχομαι για εσάς καθημερινά, παρακαλώντας το Θεό να είστε όλοι καλά. Δε φεύγετε στιγμή από το μυαλό μου, παρ’ όλα τα δεινά που βλέπω και αντιμετωπίζω εδώ.
Ο πόλεμος είναι σκληρότερος από ότι περίμενα. Πιστεύαμε ότι ο εχθρός δε θα είναι δύσκολος και πως γρήγορα θα επιστρέφαμε πίσω στην πατρίδα, μα γελαστήκαμε, θαρρώ.Σε κάθε μάχη σώματα αμέτρητα δικών μας πέφτουν στο έδαφος υπενθυμίζοντάς μας το αδίστακτο πρόσωπο του πολέμου. Ο θάνατος είναι διαρκώς πολύ κοντά, μα εγώ δε φοβήθηκα ποτέ μου να πεθάνω για χάρη της πατρίδας μου.
Πριν μερικές μέρες όμως τραυματίστηκα σοβαρά στη μάχη και έτρεμα μήπως δεν σας ξαναδώ ποτέ, μήπως δεν ακούσετε ποτέ πια για μένα. Και να ξέρεις πατέρα, δεν τραυματίστηκα μήτε επειδή είμαι ανίκανος, μήτε επειδή είμαι αφελής ή χαζός. Με υπερηφάνεια μπορώ να σου πω ότι πληγώθηκα στην προσπάθειά μου να σώσω τη σημαία μας, στην προσπάθειά μου να υπερασπιστώ το έθνος μας, την ίδια στιγμή που αυτός που την κρατούσε λιποτάκτησε μαζί με άλλους στρατιώτες.
Ο πόνος  ο σωματικός που νιώθω δε μπορεί να συγκριθεί με τον πόνο της ψυχής μου. Ο πρώτος γιατρεύεται, περνάει μα ο δεύτερος σου καίει τα σωθικά και σου σπαράζει την καρδιά. Έτσι ένιωθα μετά το ατύχημα. Ξύπνησα στο νοσοκομείο σκεπτόμενος  ότι θα άκουγα έναν καλό λόγο για αυτή μου τη γενναία προσπάθεια. Δε λέω, ένα παράσημο θα ήταν πολύ τιμητικό, μα εγώ θα ήμουν ευτυχής και μόνο με μια καλή κουβέντα από τον Σερασκέρη που θα σήμαινε τόσα πολλά. Μια καλή κουβέντα που δεν άκουσα ποτέ. Εννοείται φυσικά πως ούτε παράσημο πήρα, αφού αποφασίστηκε να δοθεί στον άνθρωπο ο οποίος άφησε τη σημαία και με οδηγό τη δειλία του έφυγε να σωθεί. Και εγώ που επέδειξα ανδρεία και θάρρος, αντί για παράσημο μου αφαίρεσαν τα όπλα και μου έδωσαν ένα φτυάρι για να μαζεύω χώμα. Δεν είναι άδικο αυτό πατέρα; Αν είχα την αγάπη σου, το βάρος θα ήταν λιγότερο.
 Δεν ξέρω αν θα επιζήσω ή αν θα σας ξαναδώ ποτέ. Θέλω όμως να γνωρίζεις πως παρά τα όσα έχουν συμβεί ανάμεσά μας εγώ σε αγαπάω, πατέρα. Πάντοτε σε αγαπούσα, ακόμα κι αν εσύ δε θέλησες ποτέ να είμαι κοντά σου. Να προσέχεις τη μητέρα και τα αδέλφια μου.

Ο γιος σου,
   Σελήμ.
Βιβιάννα Μπασιανιώτη, Β2 (2014)



--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



Σεβαστέ μου πατέρα,
πήρα το θάρρος να σου γράψω αυτό το γράμμα, διότι θέλω να σου εκφράσω τα συναισθήματα μου…
Πατέρα, να ξέρεις πως πάντα ήσουν πρότυπο για εμένα και πάντα αγωνιζόμουν, για να γίνω άξιος της αγάπης και της προσοχής σου. Μπορεί εσύ να με μισείς, μπορεί να νιώθεις ντροπή για εμένα και ίσως να μην ήμουν ο ιδανικός γιος για εσένα... Μα, να ξέρεις η συμπεριφορά σου με "τσάκισε". Όμως, ποτέ δεν έπαψα να αγωνίζομαι, για να σε κάνω υπερήφανο. Έτσι λοιπόν, πήρα την απόφαση να πάω στον πόλεμο, δηλαδή να πάρω τη θέση του αδερφού μου.
Εκεί πατέρα, συνέβησαν άσχημα πράγματα κατά τη διάρκεια της εφτάχρονης θητείας μου στον στρατό. Παρ’ όλο που πολέμησα με αυταπάρνηση και έκανα πράξεις ηρωικές, ένιωσα την αδικία και την ταπείνωση και ανταμείφθηκα με περιφρόνηση, γιατί καμιά προσφορά μου δεν αναγνωρίστηκε. Αντίθετα, λίγο έλειψε να με στείλουν στο εκτελεστικό απόσπασμα.
Όμως, εγώ, πατέρα, είμαι τίμιος και δεν αγωνίστηκα με δόλιους τρόπους, διότι αυτό με έμαθες, πατέρα, να είμαι τίμιος και να ''πολεμώ με το σπαθί μου".
Τέλος, θα επιθυμούσα να ξέρεις πως παρ’ όλο την άσχημη συμπεριφορά που εισέπραξα από εσένα πότε δεν σε μίσησα και ποτέ δεν σου κράτησα κακία. Πάντως, για να είμαι ειλικρινής, ένα κομμάτι μέσα μου έχει ''διαλυθεί"...
Με αγάπη,
ο γιος σου


Σωτηρίου Μαρία, Β3 (2014)

------------------------------------------------------------------------------------------------------------



Αγαπητέ μου πατέρα,

πάνε τόσα χρόνια που έχω φύγει από το σπίτι για τον στρατό. Θέλω να ξέρεις ότι μου έχεις λείψει και πως είμαι ακόμα ζωντανός. Κατά την διάρκεια της στράτευσης μου έζησα πίκρες, κακουχίες αλλά παρόλα αυτά επιβίωσα.
Στο δια ταύτα, σου γράφω αυτό το γράμμα εν όψει ενός περιστατικού που μου συνέβη. Πρόσφατα είχα ένα πολύ σοβαρό τραυματισμό με αποτέλεσμα να χάσω πολύ αίμα και να κινδυνεύσει η ζωή μου. Τραυματίστηκα ενώ προσπαθούσα με όλη μου την ψυχική και σωματική να κρατήσω την σημαία να μην πέσει στο έδαφος. Στην προσπάθεια μου αυτή τραυματίστηκα όπως είπα σοβαρά και μεταφέρθηκα στο νοσοκομείο. Ως ανταμοιβή για την θυσία μου αυτή δεν υπήρξε κανένα απολύτως αντίτιμο. Αντί αυτού, το παράσημο θα πάρει ένας άλλος στρατιώτης με καμία δράση, ο οποίος με την διαπλοκή κατάφερε να το κατακτήσει.
Αυτό που θα ζητήσω από εσένα είναι να αναγνωρίσεις την αδικία αυτή και να εισηγηθείς σε κάποιον από τους δικούς ανθρώπους στον στρατό εφόσον η εκτίμηση που σου τρέφουν είναι αναρίθμητη.
Με αγάπη,
Σελήμ.    
                                                                                                                                                                                                                                          Θοδωρής Φούζας, Β3 (2015)



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Πατέρα,
σας στέλνω  αυτό  το  γράμμα  από  τα  Βαλκάνια. Με  έδιωξαν  από  το  μέτωπο  και με  έστειλαν  εδώ, να  σκάβω  τα  χαρακώματα. Ξέρω  αυτή  η  είδηση  σας ευχαριστεί , μιας  και  είστε  αλάνθαστος  για  το  μικρότερο  γιό  σας, που είναι  ανίκανος  για  αντρικά  ζητήματα. Θαρρώ  όμως  πως  πρέπει  να  μάθετε  το  λόγο  που βρίσκομαι  εδώ. Κατά  τη διάρκεια  μιας  μάχης, πίσω  στην Κριμαία, τραυματίστηκα  βαριά, προσπαθώντας  να  κρατήσω  τη  σημαία  μας  μακριά  από  τα  χέρια  του  εχθρού. Ναι, εγώ, όσο  οι  υπόλοιποι  είχαν  απομακρυνθεί  από  πριν και  ο  άλλος  που  ήταν  μαζί μου  λιποτάκτησε. Όσο  βρισκόμουν  στο  νοσοκομείο, ασφαλής  πια, έμαθα  από  ένα  γιατρό  πως υπήρχε  πιθανότητα  να  προβιβαστώ  για  την  ηρωική  αυτή  μου  πράξη. Αντ΄αυτού, σκάβω  τα  χαρακώματα  με  τις  πληγές  ακόμη  από  τη μάχη, ενώ  ο  λιποτάκτης  παρασημοφορήθηκε  και  προβιβάστηκε, μιας  και  είχε  γνωριμίες  με  τον  Σερασκέρη.
Πατέρα, ελπίζω  να  νιώθετε  τώρα  περήφανος  για  το  γιό  σας  και  να  τον  συμμερίζεστε  στην  αδικία  που  υπέστη. Ακόμη  και  αν  δεν  είναι  δική  σας  πρωτοβουλία, σας  το  ζητώ  σαν  χάρη, ξέροντας  πως  έχετε  γνωριμίες, να  γίνει  κάτι  με  την περίπτωσή  μου. Να  μην  έχει  χαθεί  άδικα  στην  Κριμαία  το  αίμα  μου, πολεμώντας  για  την  πατρίδα, να  μη  χαίρεται  προνόμια  δικαιωματικά  δικά  μου  ένας  λιποτάκτης, ένας  προδότης.
Θα  προσπαθήσω   να  σας  ξαναστείλω  γράμμα. Θα  περιμένω  και  απάντηση, η  οποία  βέβαια  μπορεί  να  μην  έρθει. Πείτε  στους  άλλους  πως  είμαι  καλά  και  σας  σκέφτομαι  όλους.

                                                                                               Σελήμ

Χρυσικοπούλου  Φωτεινή Β3 (2015)

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Αγαπητέ πατέρα ,
Ξέρω ότι έχεις καιρό να ακούσεις από εμένα – και μπορεί να κάμεις άλλο τόσο – γι αυτό αποφάσισα να σου γράψω τώρα , που βρήκα την ευκαιρία.
Η ζωή στον πόλεμο είναι δύσκολη. Κάθε ημέρα που περνούσε , το άγχος της επιβίωσης με κυρίευε όλο και περισσότερο και ο αγώνας μου για την πατρίδα ήταν σκληρός. Πριν  τρεις  εβδομάδες περίπου  , σε μία από τις σκληρές  μάχες, τραυματίστηκα πολύ σοβαρά , προσπαθώντας να κρατήσω όρθια την σημαία μας , αφού έπεσε ηρωικά ο σημαοφόρος μας.
Ήμουν σχεδόν έναν μήνα αδύναμος στο νοσοκομείο , ακούγοντας τους ιατρούς να λένε πως θα ανταμειφθώ για τον ηρωισμό μου . Ψέματα όλα, την δόξα την πήρε ο χιλίαρχος που δείλιασε και λιποτάκτισε , επειδή έχει γνωριμίες . Φορεί το παράσημο που μου άξιζε και εμένα με στέλνουν στα χαρακώματα για να μη μιλήσω για την αδικία που έπραξαν εις βάρος μου. Προς θεού , δεν με ένοιαζε μόνο η ανταμοιβή , αυτό που έκανα το έκανα για την πατρίδα , για την σημαία μας. Ωστόσο , σπαράζει η καρδιά μου όταν βλέπω τέτοιες αδικίες να γίνονται εις βάρος μου.
Τώρα σου γράφω  ετούτο εδώ το γράμμα , για να τα βγάλω από μέσα μου και να τα μοιραστώ μαζί σου. Ελπίζω να μπορείς να με βοηθήσεις. Είσαι , εξάλλου, πατέρας μου και είμαι γιος σου και αυτό δεν θα αλλάξει όποια και αν ήταν η μεταξύ μας  σχέση στο παρελθόν .

                                                                                                                                   Σελήμ 

Χαλκιά  Τάνια Β3 (2015)

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Τι θα είχε συμβεί άραγε αν ο Σελήμ δεν είχε πάρει τη θέση του αδερφού του στον πόλεμο; 

Τα πράγματα θα μπορούσε να είχαν εξελιχθεί πολύ χειρότερα...

      Ο Σελήμ μεγαλώνει και αντιμετωπίζει το δίλημμα να πάει στρατιώτης στη θέση του αδερφού του ή να μείνει σπίτι του. Προτιμά να μείνει με τη μητέρα του, παντρεύεται και αποκτά τρία παιδιά.

       Δεν έχει καμία σχέση με τον πατέρα του, ο οποίος συνεχίζει να τον θεωρεί δειλό και ανάξιο της αγάπης του. Όμως και τα αδέρφια του δεν τον αποδέχονται επηρεασμένα απ’ τη συμπεριφορά του πατέρα τους. Η μητέρα του είναι μαζί του φορτώνοντας τον πάντα με ενοχές.
       Η καθημερινότητά του είναι δύσκολη με μεγάλη προσπάθεια για την επιβίωση της οικογένειας. Όμως η απόρριψη της κοινωνίας και η επιθυμία που έχει από παιδί για την αποδοχή απ’τον πατέρα του τον οδηγεί σε βίαιη συμπεριφορά στους οικείους του.
      Νιώθει ότι δεν έκανε τίποτα για να αποδείξει ότι αξίζει την αγάπη του πατέρα του και αισθάνεται άχρηστος και δειλός. Μπορεί να μην πήγε στον πόλεμο και να μην πέρασε κακουχίες και ταλαιπωρίες και τραυματισμούς όμως δεν προσπάθησε όσο είχε την ευκαιρία να αποδείξει ότι είναι άξιος άνδρας.
       Έχει έλλειμμα αγάπης απ’τον πατέρα του και τώρα που έγινε πατέρας δε μπορεί να δείξει και αυτός την αγάπη του στα παιδιά του. Μέσα του είναι ακόμα παιδί που επιζητά αγάπη και αποδοχή. Άρα είναι δυστυχισμένος. 
Καλύτερα να πήγαινε στον πόλεμο και ας σκοτωνόταν. Θα πέθαινε όμως σαν άνδρας και ίσως τότε να αναγνωριζόταν η αξία του.
Λυκογιάννη Γεωργία, Β2 (2014)



Ο Σελήμ δικαιούται ένα εντυπωσιακό Happy  End !!!


Αν ο Σελήμ δεν είχε πάει στρατιώτης στη θέση του αδερφού του, δεν θα περνούσε όλα αυτά τα δεινά που πέρασε ούτε θα είχε φυλακιστεί.
Θα είχε φτιάξει την οικογένειά του, θα είχε κάνει πολλά παιδιά. Μπορεί να είχε την μητέρα του στο σπίτι του, γιατί την αγαπούσε πολύ και ίσως κάποια στιγμή να άλλαζε τα συναισθήματά του πατέρα του για αυτόν και να κέρδιζε την αγάπη του, που τόσα χρόνια αποζητούσε.
Παναγιώτης Ψαρράκος Β3  (2015)


Ο αδερφός του Σελήμ καλείται να εκπληρώσει το χρέος του προς τον Σουλτάνο και την πατρίδα και πηγαίνει στον πόλεμο τιμώντας την οικογένεια του.
Ο Σελήμ μένει στο σπίτι του με τη μητέρα  και τον πατέρα του και γίνεται κύριως υπεύθυνος του Αρχοντικού τους, αφού ο πατέρας έχει γεράσει και επομένως η σειρά πηγαίνει στον μεγαλύτερο εν ζωή αρσενικό παιδί.
Ο αδερφός του Σελήμ γίνεται ρίψασπις, εγκατείπει  τον Οθωμανικό στρατό και μέρες αργότερα τον συλλαμβάνουν και αφού τον δικάσουνν, τον εκτελούν με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας.
Τα νέα φτάνουν στην οικογένεια, η οποία θρηνεί για τον χαμό του πρωτότοκου γιου. Ο πατέρας του Σελήμ δεν νιώθει μόνο θλίψη αλλά και ντροπή για τον πολυαγαπημένο του γιο, από τον οποίο περίμενε να είναι αντάξιος του.
Ο Σελήμ  μετά από χρόνια κερδίζει την αγάπη του πατέρα του, αφού παντρεύεται και αποκτά παιδιά και αποδεικνύεται άξιος εμπιστοσύνης με την καλή διαχείριση της οικογενειακής περιουσίας.
Τσιφλίκου Ίζι Β3  (2015)