Με αφορμή τον φετινό Ευρωπαϊκό
διαγωνισμό τραγουδιού (γνωστό ως Eurovision) ακούστηκαν διάφορες απόψεις για το
αν ο νικητής ήταν προκλητικός, αφύσικος, παράλογος ή απλώς διαφορετικός . Μετά
από συζητήσεις (για να λέμε την αλήθεια) συμπεράσματα δε βγήκαν καθώς, όπως
είναι λογικό , ο καθένας είχε τη δική του άποψη . Διατυπώθηκαν διάφορες απόψεις
όπως ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος δε λειτουργεί ως σωστό πρότυπο στα μικρής
ηλικίας παιδιά, ότι ούτε ο ίδιος έχει
αποφασίσει ποια από τα δύο φύλα θέλει να υποστηρίξει (και εδώ πραγματικά δεν
καταλαβαίνω που είναι το κακό) , ότι όλη αυτή η πρωτοποριακή εμφάνιση έγινε με
αποκλειστικό στόχο το κέρδος καθώς πολλοί ήταν και εκείνοι που τον αποκάλεσαν
«τέρας» .
Φυσικά, πολλές από αυτές τις απόψεις έχουν μία βάση (εξάλλου δε μπορούμε
να κατακρίνουμε κανένα για τη γνώμη του), αλλά πραγματικά δεν καταλαβαίνω για
ποιο λόγο κάποιον που θεωρούμε απλά αντιαισθητικό τον αντιμετωπίζουμε σαν κάτι
παράλογο ; Και εξηγούμαι... Εκπροσώπησε λοιπόν την Αυστρία ένας άνθρωπος ο
οποίος αποφάσισε να ‘συνδυάσει’ τα δύο ανθρώπινα φύλα με αποτέλεσμα να γίνει
πρώτο θέμα συζήτησης και να προσπαθεί ο καθένας από εμάς να του ‘βάλει μια
ταμπέλα’ για να τον χαρακτηρίσει. Τι είναι αυτό όμως που μας καθιστά άξιους και
ικανούς να τον κρίνουμε ; Ο καθένας έχει το δικαίωμα να είναι διαφορετικός, όσο
παράλογο κι αν φαίνεται αυτό σε κάποιους , και να μπορεί όχι μόνο να εκφράζεται
αλλά και να προβάλλεται ελεύθερα χωρίς να διστάζει για τυχόν αντιδράσεις .
Γιατί, όπως σε εμάς φαίνεται πολύ φυσιολογικό να δούμε έναν άντρα ή μια γυναικά
να τραγουδάει το ίδιο παράλογο μπορεί να φαίνεται και σε αυτόν το ίδιο γεγονός
. Και στο κάτω-κάτω η Eurovision υποτίθεται ότι είναι, ένας διαγωνισμός όπου
πρωτεύοντα ρόλο παίζει η φωνή και το τραγούδι και όχι η εμφάνιση που σημαίνει
ότι όλο αυτό το θέμα δημιουργήθηκε μόνο και μόνο επειδή η Ελληνική ή ίσως και η
Ευρωπαϊκή τηλεόραση δεν έχει αντικρίσει πάλι κάτι παρόμοιο
