Όλοι αναρωτιούνται – με μία δόση, θα έλεγα, μοιρολατρικής στωικότητας – «Τι θα απογίνουμε; Που οδεύει αυτός ο κόσμος; Ποια θα είναι η έκβαση της (περίφημης) κρίσης;» Ο καθένας έχει τη θεωρία του! Στολισμένη με την – επίσης περίφημη – «ρουσφετο-λογική», τα κομματικά κριτήρια, τα προσωπικά συμφέροντα και γενικώς με τις σπουδαιότερες ανακαλύψεις του Ελληνικού Γένους, μετά τη φιλοσοφία και την τραγωδία του 5ου π.Χ. αιώνα.
Η αλήθεια είναι πως αυτό το διεφθαρμένο σύστημα τόσα χρόνια λειτουργεί σαν καλοκουρδισμένο ελβετικό ρολόι. Μόνο που αυτό το ρολόι άρχισε να μετρά αντίστροφα και ξαφνικά, κάπως έτσι, αποκαλύφθηκε μια ωρολογιακή βόμβα. Σε ποιών τα χέρια θα σκάσει; Η απάντηση με θλίβει, αλλά κυρίως με τρομάζει. Η βόμβα θα σκάσει στα χέρια της γενιάς μας. Ας μην σπέρνω όμως αμέσως τον πανικό…
Δυστυχώς ή ευτυχώς, μαγικές λύσεις δεν υπήρξαν, ούτε θα υπάρξουν ποτέ. Ωστόσο, στη δική μας περίπτωση, λύση φαίνεται να υπάρχει. «Τα καλά» όμως «κόποις κτώνται». Έτσι κι αυτή η λύση απαιτεί μόχθο. Ίσως για αυτό να παριστάνουμε πως δεν τη βλέπουμε. Το κλειδί στο αίνιγμα, λοιπόν, είναι ο άνθρωπος. Όχι όμως ένας ακόμα μακρινός απόγονος του homo sapiens. Ο σκεπτόμενος άνθρωπος, ο οποίος θα εμπνέεται από ηθικοπνευματικές αξίες, θα εμφορείται από υψηλά ουμανιστικά ιδανικά, θα διαθέτει σφαιρική πνευματική καλλιέργεια και, ως εκ τούτου, κριτική ικανότητα.
Κάπως έτσι – αφού πρώτα σε ζάλισα, αγαπητέ αναγνώστη – φτάνουμε στο φλέγον ζήτημα: μπορεί αυτή η γενιά να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του μέλλοντος; Επικρατεί διχογνωμία! (Το περίεργο θα ήταν να μην επικρατούσε…)
