Η προστασία της γλωσσικής μας κληρονομιάς και η αναβάθμιση της ποιότητας της γλώσσας μας αποτελούν χρέος κάθε Έλληνα πολίτη, αλλά ιδιαίτερα των κοινωνικών θεσμών και των πολιτικών φορέων. Ένας από τους πιο σημαντικούς παράγοντες είναι το σχολείο, το οποίο συμβάλλει στην εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας αλλά και στη διαφύλαξή της.
Αρχικά το σχολείο και κατ' επέκταση ο τρόπος με τον οποίο γίνεται το μάθημα της νεοελληνικής γλώσσας έχει καθοριστική σημασία στην γλωσσική καλλιέργεια του μαθητή. Ως επακόλουθο, το μάθημα πρέπει να γίνεται βιωματικά και ομαδοσυνεργατικά, μεθοδολογίες οι οποίες έχουν αποδειχθεί πως είναι οι πλέον κατάλληλες για την καλύτερη και ευκολότερη κατανόηση και όχι αποστήθιση των γνώσεων. Aπό τη στιγμή που η χρήση της μητρικής μας γλώσσας δεν είναι έμφυτη δεξιότητα, αλλά καλλιεργήσιμη, η διδασκαλία της δεν πρέπει να περιορίζεται αποκλειστικά στη θεωρία και τον τεράστιο όγκο γνώσεων, αλλά να γίνεται με την βιωματική επαφή του μαθητή, την ανάπτυξη της κριτικής του σκέψης του και της ελεύθερης έκφρασης του μέσω του διαλόγου με τον διδάσκοντα.
