ΚΙΝΟΥΜΕΝΑ ΣΧΕΔΙΑ....ΟΧΙ ΤΟΣΟ ΑΘΩΑ

                

του Βασίλη Γεωργαντόπουλου
   
 Τα κινούμενα  σχέδια είναι μία βασική πηγή ψυχαγωγίας κυρίως για τα μικρά παιδιά τόσο στην τηλεόραση όσο και στα έντυπα. Παρά τη φαινομενικά αστείο περιεχόμενό τους , αν  προσέξουμε καλύτερα μπορεί να εντοπίσουμε κρυφές πλευρές. Παρακολουθώντας με προσοχή κάποια δημοφιλή κινούμενα σχέδια , μπορούμε να παρατηρήσουμε τα  εξής

-Το φαινόμενο της βίας είναι συγκαλυμμένο μέσα σε τραγελαφικές και κωμικές σκηνές που  ένα  μικρό παιδί είναι σχεδόν αδύνατο να αποκωδικοποιήσει

-            Στα περισσότερα κινούμενα σχέδια υπάρχει σχεδόν πάντα ένας αδύναμος χαρακτήρας ( π.χ.

Τουίτυ ) που είναι απροστάτευτος και ασήμαντος μπροστά στους δυνατότερους , ενώ πρέπει συνεχώς να βρίσκεται σε κατάσταση άμυνας προκειμένου να επιβιώσει. Αυτές οι ιστορίες περνούν στα παιδιά το μήνυμα πως αν δεν έχουν σωματική δύναμη  θα είναι πολύ δύσκολο , σχεδόν αδύνατο να ζήσουν μία φυσιολογική και ήσυχη ζωή ενώ θα είναι πάντοτε υποχείριο των  σωματικά δυνατών

-            Σε όλα τα κινούμενα σχέδια οι χαρακτήρες είναι εξοπλισμένοι με βαρύ οπλισμό εξοντώνοντας

τους αντιπάλους τους σε απίστευτες σκηνές βίας

-            Όλα αυτές οι « παιδικές  » ιστορίες παρουσιάζουν τη βία ως μονόδρομο για την επίλυση προβλημάτων , έτσι τα παιδιά υιοθετούν ανάλογες στάσεις ζωής και συμπεριφορές εφαρμόζοντάς τες στο κοινωνικό τους περιβάλλον.

       

 Όλα αυτά μας οδηγούν στο να συμπεράνουμε ότι η βία που προβάλλεται στα κινούμενα σχέδια με αυτόν το συγκαλυμμένο τρόπο , επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τον χαρακτήρα και τη προσωπικότητα των μικρών παιδιών με την παράλληλη «βοήθεια » των έντονων προβαλλόμενων εικόνων. Γι’αυτό η οικογένεια και το σχολείο έχουν ευθύνη απέναντι στην ενημέρωση και στην καθοδήγηση των μικρών παιδιών

ΜΕΣΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΔΙΚΤΥΩΣΗΣ

     της Αννίτας Τσερώνη
Η λειτουργία των κοινωνικών δικτύων (π.χ. Facebook, Twitter, MSN κ.α.) είναι ένα επίκαιρο θέμα που έχει απασχολήσει πολλούς ανθρώπους και οι απόψεις για το αν επιδρά θετικά ή αρνητικά στη ζωή μας διίστανται. 

    Τα κοινωνικά δίκτυα έχουν ένα μεγάλο αριθμό πλεονεκτημάτων. Πρώτα πρώτα, είναι ένας εύκολος τρόπος επικοινωνίας για όλους τους ανθρώπους και ειδικά τους νέους. Λόγω του λιγοστού ελεύθερου χρόνου οι νέοι καταφεύγουν στο διαδίκτυο για να επικοινωνήσουν με τους φίλους τους και έτσι βρίσκουν την ευκαιρία να εκφράσουν πιο εύκολα τα συναισθήματά τους και να ξεδιπλώσουν τον εσωτερικό τους κόσμο, κάτι που δυσκολεύονται να κάνουν πρόσωπο με πρόσωπο. Επίσης, για τους νέους οι οποίοι κατοικούν σε επαρχίες, έξω από την πόλη, λόγω των λιγοστών δυνατοτήτων να συναντηθούν και να συναναστραφούν με άτομα της ηλικίας τους, η επικοινωνία μέσω των κοινωνικών δικτύων αποτελεί λύση στο πρόβλημά τους. 

    Παράλληλα, μέσω των κοινωνικών δικτύων οι άνθρωποι έχουν άνετη πρόσβαση στην πληροφορία. Η αναζήτηση πληροφοριών μέσω του διαδικτύου είναι πιο ενδιαφέρουσα από ένα βιβλίο ή μια εγκυκλοπαίδεια, επειδή εκεί υπάρχει εικόνα αλλά και ήχος. 

   Είναι γεγονός ότι οι νέοι σήμερα δεν παρακολουθούν συχνά δελτία ειδήσεων, δε διαβάζουν εφημερίδες και αυτό έχει ως συνέπεια να μην ενημερώνονται επαρκώς για τα επίκαιρα γεγονότα που διαδραματίζονται στον κόσμο. Αυτό το κενό ως ένα σημείο αναπληρώνεται μέσω των κοινωνικών δικτύων. Δηλαδή, καθώς οι νέοι ψυχαγωγούνται και συνομιλούν με άλλα άτομα, βρίσκουν παράλληλα την ευκαιρία να ενημερωθούν για σοβαρά κοινωνικά ζητήματα που επηρεάζουν χώρες και λαούς.

    Επιπρόσθετα, ένα σημαντικό πλεονέκτημα των κοινωνικών δικτύων είναι η ψυχαγωγία που προσφέρουν στους νέους-χρήστες. Οι νέοι προτιμούν να περνούν τον ελεύθερό τους χρόνο μένοντας στο σπίτι και να εξερευνούν τα κοινωνικά δίκτυα στα οποία είναι μέλη. 

    Είναι όμως πια κοινά αποδεκτό, ότι τα κοινωνικά δίκτυα επιδρούν αρνητικά στη ζωή των μαθητών με διάφορους τρόπους. Καταρχήν, οι μαθητές καταλήγουν να είναι εξαρτημένοι από τη χρήση τέτοιων δικτύων (π.χ. facebook). Σπαταλούν ημερησίως πολλές ώρες, περισσότερες από όσες πραγματικά θα έπρεπε να σπαταλούσαν και καταντούν παθητικοί δέκτες των μηνυμάτων με τα οποία τους βομβαρδίζουν καταιγιστικά τα κοινωνικά δίκτυα. Δεν είναι λίγες οι φορές που μαθητές πέφτουν θύματα εξαπάτησης από τέτοια μηνύματα. 

    Παράλληλα, παρατηρείται συχνά οι μαθητές να αγνοούν τα μαθήματα του σχολείου και να προτιμούν την "ψυχαγωγία" μέσω των δικτύων και κατ' επέκταση να υστερούν από την μόρφωσή τους. Οι συνέπειες μπορεί να είναι καταστροφικές γι' αυτούς καθώς μένουν πίσω στις σχολικές τους υποχρεώσεις. 

    Είναι επίσης γεγονός ότι κυρίως μικρά παιδιά και έφηβοι εξαπατώνται από μεγαλύτερους που παρουσιάζονται στα κοινωνικά δίκτυα με "πλαστή ταυτότητα", με ψεύτικα, δηλαδή, στοιχεία και που σκοπό έχουν να ξεγελάσουν τα παιδιά για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα. Υπήρξαν στο παρελθόν αρκετά περιστατικά που αφορούσαν την κακομεταχείριση ανηλίκων, που έπεσαν θύματα καλοστημένης απάτης μέσω του διαδικτύου. 

    Οφείλουμε, επίσης, να επισημάνουμε ότι μέσω των κοινωνικών δικτύων διαρρέουν ταχύτατα προσωπικά στοιχεία των χρηστών και μη. Συχνά οι χρήστες είναι υποχρεωμένοι, βάσει των κανονισμών που διέπονται από τους "ιδιοκτήτες" τέτοιων δικτύων και ιστοσελίδων, να παρουσιάζουν σε συγκεκριμένες ιστοσελίδες στο διαδίκτυο τα προσωπικά τους στοιχεία έτσι ώστε να γίνονται μέλη σ' αυτές. Επιπλέον, έχουν την τάση να αναρτούν φωτογραφίες τους. Έτσι, μπορεί οποιοσδήποτε ανά πάσα στιγμή να πάρει προσωπικά δεδομένα κάποιου παιδιού-χρήστη και να το βλάψει. 

   Χωρίς αμφιβολία, τα κοινωνικά δίκτυα διαθέτουν πολλά πλεονεκτήματα, αλλά εγκυμονούν και πολλούς κινδύνους. Καθήκον και χρέος όλων μας είναι να μην εξαρτώμαστε από αυτά και να μην επιτρέπουμε να δρουν αρνητικά στη ζωή μας. Ας κρατήσουμε μόνο τα θετικά που μας προσφέρουν.  

     

ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ ΒΓΑΛΜΕΝΑ ΑΠΟ ΘΡΙΛΕΡ

                                                                                                       της Αφροδίτης Γερακίτη
Σοκ προκάλεσε η είδηση για το βιβλίο της  Φυσικής της Ε΄ δημοτικού που απεικονίζει στο κεφάλαιο για τα μείγματα και τα διαλύματα ένα μπλέντερ να αλέθει...ανθρώπους! Η φωτογραφία ανήκει στον Ιάπωνα καλλιτέχνη Άιντα Μακότο και εκτίθεται στην πινακοθήκη Μιζούμα.
Η φωτογραφία απεικονίζει ένα πλήθος ανθρώπων να αλέθονται με την κυριολεκτική έννοια μέσα στο ίδιο τους το αίμα ,σε μια εξαιρετικά κυνική αναπαράσταση μιας μαζικής ανθρωποκτονίας !Και όλα αυτά δοσμένα μέσα σε μια φωτογραφία που πολύ απλά το Υπουργείο Παιδείας θεωρεί πιστό παράδειγμα της αναπαραγωγής των μειγμάτων. Που; Σε βιβλίο του δημοτικού όπου τα ερεθίσματα που δέχεται ένα παιδί δρουν καταλυτικά στην ψυχοσύνθεση του .
Η εικόνα έχει σοκάρει την κοινή γνώμη δημιουργώντας διάφορα ερωτήματα. Πως μια εικόνα που απεικονίζει την απόλυτη θηριωδία και διαστροφή και που σίγουρα στο υποσυνείδητο των παιδιών θα επιρεάσει την ψυχοσύνθεση τους λόγω της τρυφερής ηλικίας τους, παραμένει στο βιβλίο και δεν έχει αφαιρεθεί τόσα χρόνια; Και κυρίως για ποιο λόγο έχει τοποθετηθεί σε βιβλίο δημοτικού; Σε τι αποσκοπεί η ενἐργεια αυτή του υπουργείου;
Σας προκαλώ να γκουγκλάρετε τις λέξεις μπλέντερ και μείγματα.  Σίγουρα θα σας εμφανίσει και την συγκεκριμένη φωτογραφία όμως αν ανοίξετε την κάθε φωτογραφία στο πλάι έχει τις πληροφορίες της. Ο αρμόδιος που ανέλαβε αυτό το έργο δέν μπήκε μάλλον στο κόπο ούτε καν να ψάξει τις πληροφορίες που του δόθηκαν. Επομένως δεν μπορεί να πρόκειται για μια απλή γκάφα του υπουργείου.
Η αλλοίωση των σχολικών βιβλίων του δημοτικού που έχουν υποστεί ήδη από την εποχή που εμείς είμασταν πιτσιρίκια είναι τεράστια. Επικρατεί η ασυδοσία και η υποκειμενικότητα στην έκδοση των βιβλίων για παράδειγμα , εκτός της φυσικής, δεν μπορεί ένα παιδί που ο προπάππους του πολέμησε στο Αλβανικό Μέτωπο να μαθαίνει πως οι Ιταλοί κήρυξαν τον πόλεμο και εμείς κρύφθηκαμε στα υπόγεια!
Δεν μπορεί λοιπόν ο εκάστοτε υπουργός να αλλοιώνει είτε την ιστορία του ελληνικού έθνους είτε να προσπαθεί να αλλοιώσει την ψυχολογία των παιδιών.
Ποια λοιπόν είναι η θέση του υπουργεἰου Παιδείας τώρα που το θέμα πήρε διαστάσεις ;Τι μέτρο έχει να υποδείξει ; Αναμένουμε για τις μελλοντικές διατάξεις του νἐου υπουργού, που όπως έχει υποστηρίξει θα προβεί σε νέες ρυθμίσεις στο σύστημα της Παιδείας.

ΤΕΤ Α ΤΕΤ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ

   

                   της Αντωνίας Κασιαλμά

Άραγε πώς είναι να είσαι στο περιθώριο; Να μην υπολογίζεσαι; Να μην μετράει η γνώμη σου; Έρευνες έχουν δείξει πως οι περισσότεροι έφηβοι  σε ηλικίες 13-17 ετών έχουν περάσει κρίση αυτοπεποίθησης.

   Αιτία που ραγίζει τις καρδιές των εφήβων είναι κυρίως το bulling, ,όχι μόνο ενδοσχολικό,  αλλά και γενικά στο κοινωνικό περιβάλλον του εφήβου. Χλευασμοί για την εξωτερική τους  εμφάνιση αναγκάζουν τους εφήβους να ''κλείνονται στο καβούκι'' τους.Για παράδειγμα, η εσωστρέφεια ενός έφηβου κοριτσιού εκφράζεται με κλείσιμο στον προσωπικό της χώρο, ίσως ακόμα και  με δάκρυα. Όταν κοιτάζεται στον καθρέφτη αναρωτιέται: για ό,τι έχει ακούσει για τον εαυτό της , τα πιστεύει και τα βιώνει με δραματικό συχνά τρόπο.. Άραγε οι συνομήλικοί της, πριν την κρίνουν, έχουν σκεφτεί σε τι τραγική κατάσταση μπορούν να την φέρουν; Η απάντηση είναι  όχι.

   Όλα ξεκινούν συνήθως από το δημοτικό που τα παιδιά είναι σκληρά το ένα απέναντι  στο άλλο λόγω ανωριμότητας και έλλειψης κρίσεως, ή και λόγω της ανατροφής τους. Τα παιδιά που δεν έχουν ακούσει καμία φορά το ''όχι'' από τους  μεγαλύτερους (γονείς),γίνονται εύκολα οι θύτες. Ωστόσο  θύτες μπορούν να γίνουν και τα παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση, τα οποία αναζητούν την προσοχή και την επιβεβαίωση,  αφού δεν έχουν ακούσει έναν καλό λόγο από κανέναν..

   Οι επιπτώσεις, όμως .του bulling  δεν είναι γνωστές πάντα στους θύτες. Ακόμα και ένα αρνητικό σχόλιο, το οποίο θα έχει ήδη αποτυπωθεί ανεξίτηλα στη μνήμη ενός παιδιού-εφήβου,μπορεί να οδηγήσει σε κάμψη της επίδοσής του στο σχολείο. Και είναι λογικό, καθώς με πεσμένη ψυχολογία και χωρίς συγκέντρωση δεν μπορεί να αποδώσει.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΘΝΙΚΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

Έφτασε πάλι και φέτος η 28η Οκτωβρίου. Φέτος είναι τετραήμερο και οι περισσότεροι σκεφτόμαστε μόνο ότι δεν έχουμε σχολείο! Επομένως ξεχνάμε τη σημασία που έχει αυτή η μέρα για το έθνος μας. Είναι η ημέρα που ο ελληνικός λαός αντιστάθηκε στους Ιταλούς λέγοντας το ιστορικό ''ΟΧΙ''. Έτσι, είναι παράδοση στα σχολεία την παραμονή της 28ης να γίνεται γιορτή και ανήμερα η παρέλαση.

  Η γιορτή πραγματοποιείται μέσω της συνεργασίας μαθητών και καθηγητών. Παρουσιάζονται διάφορα γεγονότα της κατοχής και γενικότερα όλη η μέρα είναι αφιερωμένη εκεί. Όμως, τα περισσότερα παιδιά δεν παρακολουθούν τη δουλεία των συμμαθητών και των καθηγητών τους με αποτέλεσμα να υπονομεύεται η αξία αυτών των εορτών. Κατά την άποψή μου, οι γιορτές πρέπει να υπάρχουν και έχουμε χρέος ως Έλληνες να τιμούμε αυτή τη μέρα. Ωστόσο, θα πρέπει να γίνονται με διαφορετικό τρόπο. Καταρχήν, θα έπρεπε να δοθεί κίνητρο στους μαθητές ν παρακολουθήσουν τη γιορτή. Συνεπώς, θα μπορούσαμε αντί απλά να παρακολουθούμε προβολές και να ακούμε τους συμμαθητές μας να απαγγέλουν ποιήματα, να κάνουμε κάτι πιο ενδιαφέρον. Για παράδειγμα, θα μπορούσαμε να δραματοποιήσουμε κάποια γεγονότα. Έτσι, πολλοί μαθητές θα είχαν την ευκαιρία να συμμετέχουν σε διάφορα σκετς και με αυτό τον τρόπο θα γίνονταν και πιο κατανοητά τα γεγονότα. Οι θεατές θα είχαν ένα δέλεαρ για να παρακολουθήσουν τη γιορτή και κάτι θα αποκόμιζαν από όλο αυτό.

H συμβολή του σχολείου στην ενίσχυση της γλώσσας

        

 Στις μέρες μας , ένα από τα προβλήματα που παρατηρείται στη χώρα μας είναι η γλωσσική κρίση η οποία προέρχεται από τον συνδυασμό συγκεκριμένων παραγόντων. Όμως, παρ’ όλα αυτά ,υπάρχουν ουσιαστικοί τρόποι αντιμετώπισης αυτής της υποβάθμισης, ώστε η γλώσσα να αποκτήσει ξανά την παλιά δύναμή της .

           Ένας από τους φορείς που μπορεί να συμβάλλει σε αυτόν τον σκοπό είναι το σχολείο το οποίο  πρέπει να αυξήσει τις ώρες  της νεοελληνικής γλώσσας και να βοηθήσει στην όσο το δυνατόν σωστότερη διδασκαλία της εφαρμόζοντας σύγχρονες και αποτελεσματικές μεθόδους . Επίσης, το σχολείο πρέπει να προτρέψει τα παιδιά να διαβάζουν διάφορα λογοτεχνικά βιβλία ώστε να εμβαθύνουν στη γλώσσα τους και να τους καλλιεργήσει γενικότερα την αγάπη για μάθηση. Μπορεί ακόμα να οργανώσει σεμινάρια για τους εκπαιδευτικούς για την σωστότερη κατάρτισή τους και να τους προτείνει νέες μεθόδους διδασκαλίας .

          Εκτός από τα παραπάνω, το σχολείο μπορεί να συμβάλλει αποφασιστικά στην καλλιέργεια της γλώσσας μέσω της βιωματικής μάθησης . Προωθώντας δηλαδή την έκδοση εφημερίδας, τη συμμετοχή σε διαγωνισμούς λογοτεχνίας και διοργανώνοντας πολιτιστικές εκδηλώσεις. Επιπλέον, μπορεί να βοηθήσει στην επίτευξη του παραπάνω σκοπού με το να εξοικειώνει τους μαθητές με διαφορετικά είδη κειμένων, δίνοντάς τους έτσι την ευκαιρία να γνωρίσουν διαφορετικά είδη λόγου.

Το σχολείο ως ο βασικός παράγοντας εκμάθησης και διαφύλαξης της γλώσσας μας

Η προστασία της γλωσσικής μας κληρονομιάς και η αναβάθμιση της ποιότητας της γλώσσας μας αποτελούν χρέος κάθε Έλληνα πολίτη, αλλά ιδιαίτερα των κοινωνικών θεσμών και των πολιτικών φορέων. Ένας από τους πιο σημαντικούς παράγοντες είναι το σχολείο, το οποίο συμβάλλει στην εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας αλλά και στη διαφύλαξή της.

  Αρχικά το σχολείο και κατ' επέκταση ο τρόπος με τον οποίο γίνεται το μάθημα της νεοελληνικής γλώσσας έχει καθοριστική σημασία στην γλωσσική καλλιέργεια του μαθητή. Ως επακόλουθο, το μάθημα πρέπει να γίνεται  βιωματικά και ομαδοσυνεργατικά, μεθοδολογίες οι οποίες έχουν αποδειχθεί πως είναι οι πλέον κατάλληλες για την καλύτερη και ευκολότερη κατανόηση και όχι αποστήθιση των γνώσεων. Aπό τη στιγμή που η χρήση της μητρικής μας γλώσσας δεν είναι έμφυτη δεξιότητα, αλλά καλλιεργήσιμη, η διδασκαλία της δεν πρέπει να περιορίζεται αποκλειστικά στη θεωρία και τον τεράστιο όγκο γνώσεων, αλλά να γίνεται με την βιωματική επαφή του μαθητή, την ανάπτυξη της κριτικής του σκέψης του και της ελεύθερης έκφρασης του μέσω  του διαλόγου με τον διδάσκοντα.

Δικαίωμα στη διαφορετικότητα

Με αφορμή τον φετινό Ευρωπαϊκό διαγωνισμό τραγουδιού (γνωστό ως Eurovision) ακούστηκαν διάφορες απόψεις για το αν ο νικητής ήταν προκλητικός, αφύσικος, παράλογος ή απλώς διαφορετικός . Μετά από συζητήσεις (για να λέμε την αλήθεια) συμπεράσματα δε βγήκαν καθώς, όπως είναι λογικό , ο καθένας είχε τη δική του άποψη . Διατυπώθηκαν διάφορες απόψεις όπως ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος δε λειτουργεί ως σωστό πρότυπο στα μικρής ηλικίας  παιδιά, ότι ούτε ο ίδιος έχει αποφασίσει ποια από τα δύο φύλα θέλει να υποστηρίξει (και εδώ πραγματικά δεν καταλαβαίνω που είναι το κακό) , ότι όλη αυτή η πρωτοποριακή εμφάνιση έγινε με αποκλειστικό στόχο το κέρδος καθώς πολλοί ήταν και εκείνοι που τον αποκάλεσαν «τέρας» .

     Φυσικά, πολλές από αυτές τις απόψεις έχουν μία βάση (εξάλλου δε μπορούμε να κατακρίνουμε κανένα για τη γνώμη του), αλλά πραγματικά δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο κάποιον που θεωρούμε απλά αντιαισθητικό τον αντιμετωπίζουμε σαν κάτι παράλογο ; Και εξηγούμαι... Εκπροσώπησε λοιπόν την Αυστρία ένας άνθρωπος ο οποίος αποφάσισε να ‘συνδυάσει’ τα δύο ανθρώπινα φύλα με αποτέλεσμα να γίνει πρώτο θέμα συζήτησης και να προσπαθεί ο καθένας από εμάς να του ‘βάλει μια ταμπέλα’ για να τον χαρακτηρίσει. Τι είναι αυτό όμως που μας καθιστά άξιους και ικανούς να τον κρίνουμε ; Ο καθένας έχει το δικαίωμα να είναι διαφορετικός, όσο παράλογο κι αν φαίνεται αυτό σε κάποιους , και να μπορεί όχι μόνο να εκφράζεται αλλά και να προβάλλεται ελεύθερα χωρίς να διστάζει για τυχόν αντιδράσεις . Γιατί, όπως σε εμάς φαίνεται πολύ φυσιολογικό να δούμε έναν άντρα ή μια γυναικά να τραγουδάει το ίδιο παράλογο μπορεί να φαίνεται και σε αυτόν το ίδιο γεγονός . Και στο κάτω-κάτω η Eurovision υποτίθεται ότι είναι, ένας διαγωνισμός όπου πρωτεύοντα ρόλο παίζει η φωνή και το τραγούδι και όχι η εμφάνιση που σημαίνει ότι όλο αυτό το θέμα δημιουργήθηκε μόνο και μόνο επειδή η Ελληνική ή ίσως και η Ευρωπαϊκή τηλεόραση δεν έχει αντικρίσει πάλι κάτι παρόμοιο

EUROVISION: Ένας πανευρωπαϊκός διαγωνισμός τραγουδιού ή διαφήμιση του διαφορετικού;

   Αφορμή για τη σύνταξη αυτού του άρθρου στάθηκε ο τελικός της φετινής γιουροβίζιον, που φαντάζομαι πως όλοι παρακολουθήσατε. Η χώρα, λοιπόν, η οποία κατάφερε να καταλάβει την πρώτη θέση ήταν η Αυστρία. Το γεγονός αυτό προκάλεσε αντιδράσεις, αφού ο άνθρωπος ο οποίος εκπροσώπησε την Αυστρία, όπως ισχυριζόταν, ήταν άντρας ομοφυλόφιλος με γυναικεία, ωστόσο, παρουσία. Και σαν να μην έφτανε αυτό είχε και αξύριστο το πρόσωπό του.

   Αυτή ήταν σίγουρα μία κίνηση που έγινε για να τραβήξει την προσοχή αλλά και να προκαλέσει. Ο κόσμος, λοιπόν, βλέποντας αυτό το διαφορετικό θέαμα επέλεξε να το ψηφίσει. Η πιο λογική εξήγηση του γεγονότος αυτού είναι ότι πιθανότατα οι ψηφοφόροι ήταν νέοι άνθρωποι και τον ψήφισαν για πλάκα. Μέσα από τις φιλοσοφικές μου αναζητήσεις ,ωστόσο, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η Ευρώπη μέσω της οικονομικής κρίσης που βιώνει τα τελευταία χρόνια στρέφεται σε πολύ ακραίες καταστάσεις φτάνοντας έτσι και σε ακραίες επιλογές ακόμη και για πολύ απλά θέματα όπως η γιουροβίζιον.

   Το ακόμη πιο αλλόκοτο ήταν φυσικά ότι οι 12 βαθμοί της Ελλάδας πήγαν σε αυτό τον άνθρωπο! Και έτσι γεννιούνται τα εξής ερωτήματα: Πώς είναι δυνατόν μια χώρα συντηρητική σαν την Ελλάδα να ψηφίζει στην πλειοψηφία αυτόν τον διαφορετικό άνθρωπο; Γιατί να θέλει να εκθέσει με αυτόν τον τρόπο την ιδιαιτερότητά του; Αυτά είναι τα πρότυπα που παρουσιάζουμε στα μικρά παιδιά; Μήπως όλο αυτό ήταν μία μέθοδος μάρκετινγκ; Με πιο απλά λόγια αυτοί που κρύβονται από πίσω το μόνο που επιδίωξαν και κατάφεραν με μεγάλη επιτυχία ήταν να κερδίσουν χρήμα! Φυσικά, και άλλες χώρες το επιδίωξαν αυτό όπως για παράδειγμα η Πολωνία με τις προκλητικές κυρίες που ''έκαναν παραδοσιακές δουλειές''. Αυτό βέβαια δεν είχε επιτυχία μεγάλη. 

ΑΝΕΡΓΙΑ

 Το φαινόμενο της ανεργίας βρίσκεται στην κορύφωσή του τα τελευταία χρόνια με τα ποσοστά της στη χώρα μας να «αγγίζουν» το 30%. Με άλλα λόγια ένας στους τρεις συνανθρώπους μας δεν έχει εργασία, ενώ ακόμη και αυτοί που έχουν είτε εργάζονται σε επαγγέλματα μερικής απασχόλησης με πενιχρό μισθό είτε αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο της απόλυσης.

Η κυριότερη αιτία της διαρκούς αύξησης των ποσοστών ανεργίας είναι η οικονομική κρίση, η οποία έχει ανατρέψει τα δεδομένα στην αγορά εργασίας και χρησιμοποιείται σταθερά ως αφορμή για την απόλυση μεγάλου αριθμού εργαζομένων. Η δυσχερής αυτή οικονομική κατάσταση έχει δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στην αγορά, αφού πλέον ο μέσος πολίτης έχει περιορίσει σημαντικά τα έξοδά του. Συνεπώς, πολλές μικρομεσαίες επιχειρήσεις βάζουν λουκέτο καθημερινά, στέλνοντας στο «ταμείο ανεργίας» πολλούς εργαζόμενους.

Επιπλέον, καθοριστικό ρόλο έχει διαδραματίσει η συνεχής τεχνολογική πρόοδος και η ανάπτυξη νέων καινοτομιών που συμβάλλουν στην κάλυψη των αναγκών του ανθρώπου. Ως συνέπεια, πολλές εργασίες αυτοματοποιούνται μειώνοντας έτσι την ανάγκη για έμψυχο δυναμικό. Ο εργοδότης αντικαθιστά, λοιπόν, τους εργάτες με μηχανήματα θεωρώντας πως αυξάνουν την παραγωγή και μειώνουν κατακόρυφα το κόστος. Βέβαια, αυτή η τάση έχει συντελέσει δραματικά στην αύξηση της ανεργίας.

Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ

Η ανεργία είναι ένα φαινόμενο που έχει λάβει τεράστιες διαστάσεις. Για την κατάσταση αυτή ευθύνονται πολλοί παράγοντες, κυριότερος από τους οποίους είναι η μηχανοποίηση της εργασίας. Παλαιότερα, όλα τα στάδια της παραγωγικής διαδικασίας εκτελούνταν από πλήθος εργαζομένων που ο καθένας είχε ειδικευθεί σε ένα συγκεκριμένο τομέα. Πλέον, για την παραγωγή από του πιο απλού μέχρι του πιο σύνθετου προϊόντος κυρίαρχο ρόλο παίζουν τα μηχανήματα με τη μικρή συμβολή ενός ελαχίστου αριθμού εργατών κυρίως για το χειρισμό των μηχανών. Ας μην ξεχνάμε, ωστόσο, και τη μεγαλομανία που μας χαρακτηρίζει σα λαό. Έτσι, ενώ μέχρι πριν κάποια χρόνια η οικονομία της χώρας στηριζόταν στον πρωτογενή τομέα παραγωγής και οι περισσότεροι άνθρωποι ασχολούνταν με τη γεωργία, μόλις άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτες μεγάλες βιομηχανίες, η ύπαιθρος μαράζωσε. Όλοι έτρεξαν στις πόλεις αναζητώντας εργασία σε κάποια βιομηχανία. Το αποτέλεσμα ήταν, βέβαια, να μην υπάρχουν αρκετές θέσεις και πολλοί άνθρωποι να ζουν στην εξαθλίωση.

Το σχολείο, επίσης, φέρει ευθύνες για την αύξηση που παρατηρείται στην ανεργία, καθώς η απουσία σχολικού επαγγελματικού προσανατολισμού είναι γεγονός. Οι νέοι παρασύρονται από στερεότυπα και προκαταλήψεις της κοινωνίας και έχουν ως στόχο επαγγέλματα με κοινωνική καταξίωση και υψηλές αμοιβές. Όταν, όμως, έρχονται αντιμέτωποι με την αγορά εργασίας, εκεί συναντούν δυσκολίες, γιατί τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως τα φαντάστηκαν. Αν, λοιπόν, το σχολείο ασχολούνταν πιο συστηματικά με τον ΣΕΠ, τότε τα φαινόμενα αυτά θα ήταν σαφώς λιγότερα.

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ

Ανέκαθεν ο άνθρωπος αναζητούσε εργασία, ώστε να μπορεί να ζει αξιοπρεπώς. Με το πέρασμα των αιώνων η ανάγκη για εργασία γίνεται όλο και πιο επιτακτική. Οι λόγοι είναι πολλοί. Ο κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικά κριτήρια επιλογής επαγγέλματος. Οι νέοι είναι αυτοί που καλούνται σε αυτή την ευαίσθητη ηλικία να επιλέξουν τι επάγγελμα θα ακολουθήσουν. Ποια είναι, όμως, τα κριτήρια των νέων σε αυτό το θέμα; Ποια είναι, πραγματικά, η σωστή επιλογή επαγγέλματος;

Είναι πολύ σημαντικό να επιλέξουμε επάγγελμα με βάση αυτό που μας αρέσει να κάνουμε και όχι με βάση το συμφέρον και τις υλικές απολαβές. Εάν όλοι οι άνθρωποι εργάζονταν εκεί όπου πάντα ονειρεύονταν, θα έκαναν πιο σωστά τη δουλειά τους και θα ένιωθαν ηθική ικανοποίηση. Αντιθέτως, όσοι δεν κάνουν σωστή επιλογή επαγγέλματος δεν μπορούν να εργαστούν με επιμέλεια. Αυτό έχει ως συνέπεια οι ίδιοι να νιώθουν εγκλωβισμένοι σε μια δραστηριότητα που δεν τους καλύπτει και κάνει τη ζωή τους καταθλιπτική. Παράλληλα, όμως, στερεί την κοινωνία από εργαζόμενους δραστήριους και αποδοτικούς και εμποδίζει την παραγωγικότητα και την οικονομική ανάπτυξη. 

Τα κριτήρια επιλογής επαγγέλματος είναι πολλά και διαφορετικά για κάθε νέο. Κατά τη γνώμη μου, το σημαντικότερο είναι οι κλίσεις και τα ενδιαφέροντά μας, καθώς το επάγγελμά μας είναι αυτό που θα καθορίσει το ξεκίνημα μιας νέας ζωής. Θεωρώ ότι δεύτερο έρχεται το ταλέντο που μπορεί να έχει κάποιος και να επιθυμεί να το ασκήσει ως επάγγελμα. Επόμενο είναι η οικονομική ευχέρεια που αποφέρει η κάθε εργασία, το οποίο, δυστυχώς κατά τη γνώμη μου, εμείς οι νέοι το θεωρούμε ως το πρωταρχικό κριτήριο για την επιλογή μας. Ένα ακόμη μεγαλύτερο λάθος είναι να επιλέγουμε το επάγγελμα των γονέων μας, ίσως για μια «σίγουρη θέση εργασίας». Για παράδειγμα, οι νέοι που έχουν γονείς δικηγόρους κατά κύριο λόγο προτιμούν τη νομική σχολή. Το τελευταίο και πιο ασήμαντο, κατά την άποψή μου, κριτήριο είναι το κοινωνικό κύρος που συνοδεύει ένα επάγγελμα. Άλλωστε τα περισσότερα επαγγέλματα, που στο παρελθόν επιλέγονταν από τους νέους για το κοινωνικό τους κύρος, όπως του καθηγητή, του δικηγόρου ή του γιατρού, είναι πια στην εποχή μας κορεσμένα.

ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΟΣ

Η τελική απόφαση του νέου, όσον αφορά το επαγγελματικό του μέλλον, είναι το αποτέλεσμα της συνδυασμένης επίδρασης πολλών παραγόντων. Τα κριτήρια που κάθε φορά διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην τελική επιλογή διαφοροποιούνται από άτομο σε άτομο ανάλογα με την ιδιαίτερη ηθικοπνευματική συγκρότησή του, τους στόχους του και τις φιλοδοξίες του. Ποια είναι, όμως, τα πραγματικά κριτήρια που καθορίζουν την επιλογή επαγγέλματος;

Πρώτα από όλα, η εργασιακή προοπτική παίζει σημαντικό ρόλο στην επιλογή επαγγέλματος, καθώς η ζήτηση στην αγορά εργασίας όλο και μειώνεται. Επίσης, καθοριστικές θεωρούνται και οι οικονομικές προοπτικές του επαγγέλματος, λόγω του σημαντικού ρόλου που παίζει το χρήμα σε όλες τις πτυχές της ανθρώπινης ζωής. Δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε και το κοινωνικό κύρος που προσδίδει η εργασιακή απασχόληση, αφού τοποθετεί το άτομο στην κοινωνική πυραμίδα και προσδιορίζει το βαθμό αποδοχής και αναγνώρισής του στην κοινωνία. Επιπροσθέτως, η αγάπη για το αντικείμενο της εργασίας ενισχύει το ενδιαφέρον του ατόμου για το επάγγελμα που έχει επιλέξει, του παρέχει ικανοποίηση και ψυχική ευφορία. Το άτομο ικανοποιείται ψυχικά, γεμίζει αυτοπεποίθηση παρευρισκόμενο οικειοθελώς σε ένα χώρο που καθορίζει τη ζωή του, με συνέπεια να γίνεται πιο αποδοτικό στα καθήκοντα που αναλαμβάνει.Άλλος ένας παράγοντας είναι οι κλίσεις και το ταλέντο, γιατί καθορίζουν την καταξίωση του καθενός στον εργασιακό του χώρο και οριοθετούν την ανταπόκρισή του στις απαιτήσεις της δουλειάς. Τέλος, σίγουρα η οικογενειακή παράδοση επηρεάζει σε ένα βαθμό την επιλογή. Το άτομο δέχεται επιδράσεις από τα οικογενειακά πρότυπα και έχει τη δυνατότητα να αξιοποιήσει τις προϋπάρχουσες γνώσεις και εμπειρίες της οικογένειας.

Σκόπιμη, όμως, είναι η σωστή ιεράρχηση αυτών των κριτηρίων κατά την τελική απόφαση. Με δεδομένη, λοιπόν, την ανεργία και την εργασιακή «ανασφάλεια», οι επιλογές περιορίζονται. Το άτομο πρέπει να ιεραρχήσει τις απαιτήσεις του, ώστε να καταλήξει στην επιλογή που ικανοποιεί σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο βαθμό τα κριτήρια που θεωρεί πιο σημαντικά. Το να λαμβάνει, όμως, κάποιος υπ’ όψιν μόνο τα στενά οικονομικά κριτήρια δεν συμβάλλει στην ανάπτυξη της προσωπικότητάς του και δεν είναι ασφαλές, αφού η αγορά εργασίας συνεχώς μεταβάλλεται. Επίσης, το κοινωνικό κύρος και η οικογενειακή παράδοση είναι κριτήρια που δεν θα πρέπει να παίζουν πρωτεύοντα ρόλο, εφόσον παραβλέπουν τα ενδιαφέροντα και τις κλίσεις του ατόμου.

ΕΦΗΒΕΙΑ

    

 Εφηβεία είναι μια λέξη. Μια απλή λέξη. Κι όμως, όσο απλή είναι να την προφέρεις, είναι τόσο δύσκολο να την ζεις. Στο λεξικό η λέξη «εφηβεία» αποδίδεται ως η ηλικία ανάμεσα στην παιδική και τη νεανική. Επιστημονικά είναι η περίοδος κατά την οποία το σώμα μας υφίσταται κάποιες αλλαγές, είτε αυτές είναι προς το ύψος είτε προς το φάρδος. Βέβαια οι αλλαγές δεν είναι μόνο εμφανισιακές αλλά και νοητικές. Αρχίζουμε να σκεφτόμαστε ωριμότερα, αν και αυτό συχνά αργεί να συμβεί στους περισσότερους από εμάς. Τέλος, εφηβεία είναι η χρονική περίοδος που συμβαίνουν τα παραπάνω αλλά και κάτι τελευταίο και πιο σημαντικό. Η εφηβεία ξεκινάει τη στιγμή που ο οργανισμός μας είναι  έτοιμος να φέρει στον κόσμο ένα νέο οργανισμό, μια νέα ζωή. Γι’ αυτό και αντιμετωπίζουμε τις όλες τις παραπάνω αλλαγές.

                 Όμως. παράλληλα με το σώμα μας αλλάζει και ο εαυτός μας. Είναι το σημείο στο οποίο ξεφεύγεις από τα οικογενειακά πρότυπα και αναζητάς τον εαυτό σου μέσα από μια μεγαλύτερη κοινωνία. Όλα σου φταίνε και ταυτόχρονα τίποτα, όλα σου αρέσουν και ταυτόχρονα τίποτα. Πολλές φορές φτάνει και το παραμικρό, μια λέξη, ένα σχόλιο, μια ματιά, για να σε κάνει να ξεσπάσεις σε φωνές, στριγκλιές, αργότερα σε χειρονομίες και τέλος σε κλάματα. Θέλεις να εκφράσεις την αντίρρησή σου για το οτιδήποτε, είτε σου αρέσει είτε όχι, αλλά θέλεις και  αυτός που θα προσβάλλεις να αντιδράσει σα να μην έγινε ποτέ. Κάτσε ρε μεγάλε, δεν γίνεται να τα έχεις όλα δικά σου.

     Εντάξει, ξέρουμε ότι προβληματίζεσαι και ενοχλείσαι με πολλά που συμβαίνουν γύρω σου. Νομίζεις ότι με οποιοδήποτε λάθος που θα κάνεις, οι άλλοι θα σε κατακρίνουν και θα σταματήσουν να σε κάνουν παρέα. Και αυτοί όμως το ίδιο νομίζουν. Αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος μας. Φτιάχνουμε ομάδες στις οποίες πρέπει να προσέξεις να καλύψεις τον εαυτό σου καλά με το σεντόνι που δείχνει ό,τι θέλουν οι άλλοι να δουν. Ξεχνάμε ποιοι είμαστε πραγματικά και γινόμαστε κάποιοι άλλοι, χωρίς να νοιαστούμε γι’ αυτούς που αγαπούν αυτό που θάψαμε βαθιά μέσα μας. Άρα τι μας φταίει η οικογένειά μας που αντιμετωπίζει τη δική μας καταπίεση; Φταίει. Φταίει που μας άφησε να τυλιχτούμε με αυτό το σεντόνι. Να τυλιχτούμε τόσο που κάποια στιγμή να σκάσουμε  σαν μπαλόνι και να βγει από μέσα μας ό,τι κρύβουμε τόσο καιρό. Ξέρετε τι είναι να χορεύεις το πιο ξεσηκωτικό τραγούδι του κόσμου και να χοροπηδάς απ’ τη χαρά σου και ξαφνικά ο ενθουσιασμός αυτός να ξεφουσκώνει και να τυλίγεται μόνος του σε μια γωνιά και στην άλλη άκρη, να είσαι εσύ και να κλαις, να κλαις μέχρι αφυδάτωσης, αγκαλιά με ένα μαξιλάρι! Και άντε τώρα να βρεις τον ενθουσιασμό που έχασες.

       Αλλά για να τελειώνουμε με αυτό το εφηβικό παραμύθι, ένα έχω να σας πω. Δεν ξέρω αν θα με πιστέψετε, αλλά δεν με απασχολεί. Για όλη αυτή την αντίδραση φταίει ο έρωτας. Ούτε οι γονείς, ούτε οι καθηγητές, ούτε εμείς, αλλά αυτό το μικρό αγγελάκι που το ‘καναν και θεό τρομάρα του. Φταίει για όλα. Για τα νεύρα, τις φωνές και τα κλάματα, τα σεντόνια και τους ενθουσιασμούς, τα τραγούδια και τα ποιήματα φταίει αυτή η μισοριξιά που λέγεται Έρωτας. Τόσο απλή λέξη να την προφέρεις και τόσο δύσκολο να την ζεις. Κι επειδή χωρίς αυτόν τον πιτσιρίκο που τριγυρνάει ανάμεσά μας, όσο και να ψάχνουμε, νόημα στη ζωή δεν βρίσκουμε, ρίχνουμε το φταίξιμο σε αυτόν τον ανήμπορο χοντρό που πετάει βέλη. Κι επειδή είναι τόσο δύσκολος όσο η εφηβεία, αν όχι και περισσότερο, όταν κάποιος σας ρωτήσει τι είναι η εφηβεία, πείτε του «ΕΡΩΤΑΣ»…!

                                                                  Γεωργία Αναγνωστάκη

ΤΟ ΝΕΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΛΥΚΕΙΟ

          

        Το Νέο Λύκειο έχει φέρει πολύ άγχος και στρες στους μαθητές και στους καθηγητές. Όμως αξίζει να αγχωνόμαστε πραγματικά; Είναι ένα θέμα για το οποίο ακούμε από το καλοκαίρι και συνεχώς αναρωτιόμαστε για το τι ακριβώς  πρόκειται. Ακόμη και τώρα δεν είμαστε πλήρως ενημερωμένοι και σίγουροι για το τι τελικά θα καθιερωθεί. Αυτό που γνωρίζουμε στα σίγουρα είναι πως ο βαθμός της Α’ και Β’ Λυκείου θα συμπεριληφθεί στο βαθμό εισαγωγής μας σε ανώτατες σχολές. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, γιατί συνήθως ο μέσος όρος των βαθμών κάθε τάξης είναι μεγαλύτερος από αυτόν των Πανελλαδικών Εξετάσεων. Η τράπεζα θεμάτων που μας φόβιζε περισσότερο από όλα ήταν το πλέον αμφιλεγόμενο θέμα. Πρόσφατα μάθαμε ότι τελικά θα ισχύσει. Όμως το δυσάρεστο είναι ότι δεν έχει δημιουργηθεί ακόμα, δεν ξέρουμε αν θα είναι προσβάσιμη στους μαθητές  και στους καθηγητές . Ίσως αυτό να μας φοβίζει πιο πολύ καθώς ο όγκος της διδακτέας είναι τεράστιος.
        Κατά την άποψη μας, το νέο σύστημα έχει και θετικά αλλά και αρνητικά, που διαφέρουν για κάθε μαθητή. Ουσιαστικά το Νέο Λύκειο απαιτεί από το μαθητή να παρακολουθεί όλα τα μαθήματα, καθώς τώρα πια είναι εύκολο ο μαθητής να κοπεί, ενώ παλιά κάτι τέτοιο ήθελε «προσπάθεια». Δηλαδή το σύστημα ευνοεί τους καλούς μαθητές και αναγκάζει τους υπολοίπους να δώσουν βάση και στα μαθήματα που δεν τους τραβούν το ενδιαφέρον. Από τη μια αυτό μπορεί να είναι θετικό, καθώς πρέπει να έχουμε γενικές γνώσεις σε όλα τα θέματα. Από την άλλη, κάτι τέτοιο μας πιέζει και μας δημιουργεί μια εχθρική στάση απέναντι στο σύστημα. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι δεν πρέπει να προσπαθήσουμε. Αντιθέτως, ήρθε η ώρα να βάλουμε τα δυνατά μας και να δείξουμε ότι «δε μασάμε».

          Σε γενικές γραμμές, το καινούργιο σύστημα διαφέρει σε μεγάλο βαθμό από το παλιό. Γι’ αυτό το λόγο πιστεύουμε πως οι καθηγητές πρέπει να μας κάνουν μια συνολική ενημέρωση επί του θέματος. Οι άγνωστες σε εμάς διαφορές μεταξύ των συστημάτων είναι αυτό που μας σοκάρει. Επομένως είναι λογικό οι μαθητές να προτιμούν το παλιό σύστημα. Βέβαια, λέγεται ότι το υπουργείο για να δείξει πως ένα νέο σύστημα αποδίδει θετικά, θέτει πιο εύκολα θέματα ώστε τα αποτελέσματα των γραπτών εξετάσεων να μην απογοητεύουν τους μαθητές αν και οι ανοιχτές θέσεις στις σχολές δεν αλλάζουν. Εφόσον δεν γνωρίζουμε ακριβώς για το Νέο Λύκειο, δεν είμαστε σε θέση να προτείνουμε αλλαγές. Βέβαια κάθε μαθητής και καθηγητής έχει τη δική του άποψη γι’ αυτό.

«Χωρίς τίτλο»

  Όλοι αναρωτιούνται – με μία δόση, θα έλεγα, μοιρολατρικής στωικότητας – «Τι θα απογίνουμε; Που οδεύει αυτός ο κόσμος;  Ποια θα είναι η έκβαση της (περίφημης) κρίσης;» Ο καθένας έχει τη θεωρία του! Στολισμένη με την – επίσης περίφημη – «ρουσφετο-λογική», τα κομματικά κριτήρια, τα προσωπικά συμφέροντα και γενικώς με τις σπουδαιότερες ανακαλύψεις του Ελληνικού Γένους, μετά τη φιλοσοφία και την τραγωδία του 5ου π.Χ. αιώνα.

  Η αλήθεια είναι πως αυτό το διεφθαρμένο σύστημα τόσα χρόνια λειτουργεί σαν καλοκουρδισμένο ελβετικό ρολόι. Μόνο που αυτό το ρολόι άρχισε να μετρά αντίστροφα και ξαφνικά, κάπως έτσι, αποκαλύφθηκε μια ωρολογιακή βόμβα. Σε ποιών τα χέρια θα σκάσει; Η απάντηση με θλίβει, αλλά κυρίως με τρομάζει. Η βόμβα θα σκάσει στα χέρια της γενιάς μας. Ας μην σπέρνω όμως αμέσως τον πανικό…

  Δυστυχώς ή ευτυχώς, μαγικές λύσεις δεν υπήρξαν, ούτε θα υπάρξουν ποτέ. Ωστόσο, στη δική μας περίπτωση, λύση φαίνεται να υπάρχει. «Τα καλά» όμως «κόποις κτώνται». Έτσι κι αυτή η λύση απαιτεί μόχθο. Ίσως για αυτό να παριστάνουμε πως δεν τη βλέπουμε. Το κλειδί στο αίνιγμα, λοιπόν, είναι ο άνθρωπος. Όχι όμως ένας ακόμα μακρινός απόγονος του homo sapiens. Ο σκεπτόμενος άνθρωπος, ο οποίος θα εμπνέεται από ηθικοπνευματικές αξίες, θα εμφορείται από υψηλά ουμανιστικά ιδανικά, θα διαθέτει σφαιρική πνευματική καλλιέργεια και, ως εκ τούτου, κριτική ικανότητα.

  Κάπως έτσι – αφού πρώτα σε ζάλισα, αγαπητέ αναγνώστη – φτάνουμε στο φλέγον ζήτημα: μπορεί αυτή η γενιά να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του μέλλοντος; Επικρατεί διχογνωμία! (Το περίεργο θα ήταν να μην επικρατούσε…)

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΑΓΧΟΣ

              

             Με αφορμή την ενημέρωση που έγινε πρόσφατα στο σχολείο μας σχετικά με το άγχος των πανελληνίων  αποφασίσαμε να καταγράψουμε τις προσωπικές μας εμπειρίες σε αυτή τη μεταβατική περίοδο της ζωής μας. Λίγους μήνες πριν κριθεί το μέλλον μας, αντιμετωπίζουμε έντονες συναισθηματικές διακυμάνσεις. Τα συναισθήματα που κυριαρχούν είναι ο φόβος, η αγωνία, η ανασφάλεια και ο θυμός, τα οποία οδηγούν στο… ΑΓΧΟΣ!

              Φέτος, ως μαθητές της τελευταίας τάξης του Λυκείου, βιώνουμε το άγχος σαν μια ασθένεια που επηρεάζει τόσο τη σωματική όσο και τη ψυχική υγεία. Τα συμπτώματα της είναι ο στομαχόπονος, η αϋπνία, η δύσπνοια ή, σοβαρότερα, η βουλιμία, η ανορεξία και οι κρίσεις πανικού. Όσον αφορά την ψυχολογία μας, συχνά κλεινόμαστε στον εαυτό μας και γινόμαστε εσωστρεφείς, υποτιμάμε τον εαυτό μας με αποτέλεσμα να βρισκόμαστε σε μια συνεχή νευρικότητα. Συνεπώς ξεσπάμε είτε στους γύρω μας είτε στον εαυτό μας με το κλάμα.

Ο «ΚΑΤΑΙΓΙΣΜΟΣ» ΤΩΝ ΣΚΟΥΠΙΔΙΩΝ

    Βγαίνοντας μια βόλτα στην παραλία ή στην γειτονιά το μόνο που αντικρίζει κανείς είναι όγκους σκουπιδιών. Οι ιδιοκτησίες μας αλλά και οι υπαίθριοι χώροι  έχουν μετατραπεί σε χωματερές.  Αναμφισβήτητα στη χώρα μας η οικολογική καταστροφή έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις και οι συνέπειες θα είναι σίγουρα ολέθριες: διατάραξη οικοσυστημάτων, εξαφάνιση ειδών, καταστροφή της χλωρίδας και πανίδας, επιδημίες, ασθένειες, μόλυνση νερού και εδάφους. Αλλά και η εικόνα που προβάλλει η Ελλάδα στο εξωτερικό γίνεται αντιαισθητική με συνέπεια  τη μείωση του τουρισμού και άρα την επιδείνωση της οικονομικής κρίσης.

   Όλοι έχουμε σε μεγάλο βαθμό ένα μερίδιο ευθύνης για αυτήν την κατάσταση αφού επιλέγουμε τον  υπερκαταναλωτικό τρόπο ζωής. Έτσι λοιπόν όλοι μαζί σαν κοινωνία αλλά και ο καθένας μας ατομικά μπορούμε να συμβάλλουμε στη λύση του προβλήματος.

  Καταρχάς ο κάθε πολίτης έχει την δυνατότητα να βοηθήσει στην αντιμετώπιση της ρύπανσης  ακόμα και με μικρές αλλαγές στην καθημερινότητά του. Πρέπει λοιπόν να έχει την συνείδηση να πετάει τα απορρίμματα του στους κάδους απορριμμάτων αντί να διαλέγει την εύκολη λύση και να τα εγκαταλείπει στους δρόμους ή στις ακτές. Επιπλέον πρέπει να καταμερίζει τα σκουπίδια του και να ανακυκλώνει  (χάρτινα, πλαστικά και αλουμίνια). Αλλά και γενικότερα για να συνδράμει στην επίλυση της οικολογικής καταστροφής μπορεί να χρησιμοποιεί LED φώτα και άλλα μέσα μαζικής μεταφοράς, όταν είναι δυνατόν.

ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ... ή ... ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ;

   Αθλητισμός και πρωταθλητισμός, δύο λέξεις τόσο όμοιες μα και τόσο διαφορετικές. Δύο λέξεις οι οποίες προσεγγίζουν τον αθλητισμό από διαφορετικές όψεις η κάθε μία. Εάν τις αναλύσουμε, θα δούμε ότι μπορεί να είναι  ακόμα και ''αντίθετες''.
    Σε κάθε περίπτωση, ο αθλητισμός είναι πολύ σημαντικός στη ζωή των ανθρώπων και ακόμα για πολλούς αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού τους. Όλοι γνωρίζουμε τα θετικά αποτελέσματα του αθλητισμού και πολύ περισσότερο τις επιδράσεις που έχει στη διαμόρφωση του χαρακτήρα και της συμπεριφοράς μας.

    Σε κάποιους, όμως, αθλητές «περνά μέσα στο αίμα τους» το αίσθημα της υποχρεωτικής νίκης. Αυτοί οι αθλητές επιθυμούν να κερδίζουν πάντα και να επιβάλλονται στους αντιπάλους τους, χωρίς να αποδέχονται ότι ο καλύτερος κερδίζει. Αυτό το γεγονός, οδηγεί στον πρωταθλητισμό. Ο πρωταθλητισμός δεν είναι τόσο ''υγιής'' όσο και ο αθλητισμός. Στην περίπτωση του πρώτου στους αθλητές κυριαρχεί ο εγωισμός, η σφοδρή αντιπαράθεση με τους αντιπάλους και τέλος η σκέψη πως μπορούμε να τους βλάψουμε ή να τους αποδυναμώσουμε πριν από κάθε αγώνα.
   Ο πρωταθλητισμός λοιπόν, δεν έχει καμιά ομοιότητα με τον αθλητισμό. Ο αθλητισμός μπορεί να προσφέρει μόνο θετικά στοιχεία σε έναν αθλητή. Αντίθετα, ο  πρωταθλητισμός  μπορεί ακόμα και να βλάψει τα άτομα που τον επιδιώκουν ή να τους οδηγήσει στο θάνατο εφόσον συχνά χρησιμοποιούν χάπια και συμπληρώματα για καλύτερες επιδόσεις. Είναι ένας ''παράδρομος'' του αθλητισμού που πρέπει να αποφύγει οποιοσδήποτε ασχολείται με αυτόν. Πρέπει να είναι προσεκτικός και να επιδιώκει να επιβληθεί με τις φυσικές του ικανότητες και όχι με αθέμιτα και ανέντιμα μέσα.

   Βέβαια  ο πρωταθλητισμός δεν είναι πάντα ένα "τέρας" .Για παράδειγμα ένα άτομο που πληροί όλες τις προυποθέσεις και διαθέτει κάποιο ταλέντο είναι φυσικό να ακολουθήσει τον πρωταθλητισμό, εφόσον το επιθυμεί και μπορεί  να σταθεί όρθιο με τις φυσικές του δυνάμεις και ικανότητες. Είναι πολύ ευχάριστο να βλέπεις κάτι τέτοιο και πραγματικά είναι αξιοθαύμαστο, ειδικά στις μέρες μας που αυτό σπανίζει!

                                                             

                                                                              Θανάσης Πρεδάρης

ΒΑΒΕΛ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ

 

       

          

      Πρωινές ειδήσεις, μεσημεριανό δελτίο,προβολή γεγονότων στην νοηματική γλώσσα,ειδήσεις των 20:00. Χάος! Και να 'ταν μόνο αυτό. Εφημερίδες με ακραίους τίτλους, άρθρα στο Διαδίκτυο, αγχωμένες  φωνές εκπέμπουν “SOS” στο ραδιόφωνο. Και εμείς; Εμείς  τα βλέπουμε ,τα ακούμε,τα διαβάζουμε όλα,χωρίς να κρίνουμε τίποτα! Μας πείθουν έτσι απλά! Η παραπληροφόρηση καραδοκεί! Καταστροφολογείς θα μου πείτε, αλλά ναι! Είναι μια παγίδα καλοστημένη και εμείς, θύματα, πέφτουμε τόσο εύκολα σ' αυτήν.

      Πώς στήνεται αυτή η παγίδα; Είναι πλέον μια συνήθεια για τους θηρευτές-δημοσιογράφους με την μακροχρόνια προϋπηρεσία τους. Λοιπόν,αυτοί οι δημοσιογραφίσκοι όταν πρέπει να παρουσιάσουν μια είδηση την περιποιούνται! Την περιποιούνται πολύ! Την κόβουν, την ράβουν,της βάζουν στολίδια,τη μακιγιάρουν. Τί εννοώ ; Μάλλον ότι το τελικό αποτέλεσμα της είδησης δεν έχει καμία σχέση με το αρχικό γεγονός. Η είδηση συχνά παραμερίζεται, αποκρύπτονται στοιχεία, προστίθενται σχόλια, συγκαλύπτονται σκοτεινές πτυχές. Και ο λόγος αυτού ;Συμφέρον!

     Οι  δημοσιογράφοι του σήμερα εξυπηρετούν συμφέροντα,δικά τους και των άλλων (οικονομικά, πολιτικά, επαγγελματικά). Δεν διακρίνονται όλοι από την πρέπουσα δεοντολογία που καλό θα ήταν να τους χαρακτηρίζει. Βέβαια το μερίδιο ευθύνης που έχουν οι δημοσιογράφοι δεν είναι τόσο μεγάλο όσο αυτό που έχουμε εμείς (οι αναγνώστες), που τους επιτρέπουμε να μας χειραγωγούν και να μας εξαπατούν. Γιατί τους δίνουμε αυτή τη δυνατότητα ;

      Η σύγχρονη κοινωνία τείνει να απομακρύνει τους ανθρώπους όχι μόνο από τον πολιτισμό και την παράδοση αλλά και από τους εαυτούς τους. Ο ανταγωνιστικός τρόπος ζωής που χαρακτηρίζεται από την ταχύτητα, δεν δίνει χρόνο για φιλοσοφικές αναζητήσεις και άσκηση κριτικής σκέψης, (βέβαια και ο χρόνος να υπήρχε,δεν φαίνεται να υπάρχει και διάθεση για οξυμένη κριτική σκέψη). Ούτε η οικογένεια ενεργεί υπέρ της σκέψης και της μοναδικότητας του ατόμου. Τί σχέση έχει αυτό; Ίσως να μην είναι άμεσος ο αντίκτυπος όλων αυτών στην κοινωνία αλλά κάποια στιγμή εκδηλώνεται

       Αυτό που συμβαίνει σχετικά με την επεξεργασία των πληροφοριών είναι το εξής: Οι άνθρωποι και κυρίως οι νέοι ανατρέφονται δίχως αρχές και αξίες επομένως, σε ένα σημείο δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το καλό από το κακό,το σωστό από  το λάθος, είτε ως συγγραφείς είτε ως αναγνώστες. Λαμβάνουν λανθασμένα ερεθίσματα και πρότυπα που δεν τους δίνουν την δυνατότητα να σκεφτούν. Επιπλέον το σχολείο  δεν οξύνει την κριτική ικανότητα και δεν δίνει έμφαση στην απόκτηση των γνώσεων και τις υψηλές επιδόσεις. Ακόμα , κυρίως οι νέοι ,ενστερνίζονται ο,τιδήποτε τους παρουσιάζεται ως μόδα στο εξωτερικό ή μεταξύ των συνομηλίκων τους δίχως να αναλογιστούν αν τους ταιριάζει(γλώσσα, ενδιαφέροντα, ντύσιμο). Γίνονται έτσι μέλη μίας μάζας ομοειδούς και ομοιογενούς,που κατευθύνεται ως μαριονέτα κάποιων άλλων, που δεν είναι απαραίτητα πιο ικανοί, απλώς βρήκαν τον τρόπο να πάρουν την μαριονέτα στα χέρια τους.

      Συμπεραίνουμε λοιπόν, ότι η παραπληροφόρηση έχει γίνει μία μάστιγα των καιρών μας και αφού πρώτα πρέπει να ανασυγκροτηθεί η κοινωνία και η δεοντολογία μας, εμείς  πρέπει να  μείνουμε κύριοι του εαυτού μας και με την κοφτερή μας σκέψη να αποδεσμευτούμε από τις πετονιές που μας κρατούν δέσμιους.
                                                                                           Kωνσταντίνα Καραμπή