Η
ανεργία είναι ένα φαινόμενο που έχει λάβει τεράστιες διαστάσεις. Για την
κατάσταση αυτή ευθύνονται πολλοί παράγοντες, κυριότερος από τους οποίους είναι
η μηχανοποίηση της εργασίας. Παλαιότερα, όλα τα στάδια της παραγωγικής
διαδικασίας εκτελούνταν από πλήθος εργαζομένων που ο καθένας είχε ειδικευθεί σε
ένα συγκεκριμένο τομέα. Πλέον, για την παραγωγή από του πιο απλού μέχρι του πιο
σύνθετου προϊόντος κυρίαρχο ρόλο παίζουν τα μηχανήματα με τη μικρή συμβολή ενός
ελαχίστου αριθμού εργατών κυρίως για το χειρισμό των μηχανών. Ας μην ξεχνάμε,
ωστόσο, και τη μεγαλομανία που μας χαρακτηρίζει σα λαό. Έτσι, ενώ μέχρι πριν
κάποια χρόνια η οικονομία της χώρας στηριζόταν στον πρωτογενή τομέα παραγωγής
και οι περισσότεροι άνθρωποι ασχολούνταν με τη γεωργία, μόλις άρχισαν να
εμφανίζονται οι πρώτες μεγάλες βιομηχανίες, η ύπαιθρος μαράζωσε. Όλοι έτρεξαν
στις πόλεις αναζητώντας εργασία σε κάποια βιομηχανία. Το αποτέλεσμα ήταν,
βέβαια, να μην υπάρχουν αρκετές θέσεις και πολλοί άνθρωποι να ζουν στην
εξαθλίωση.
Το
σχολείο, επίσης, φέρει ευθύνες για την αύξηση που παρατηρείται στην ανεργία,
καθώς η απουσία σχολικού επαγγελματικού προσανατολισμού είναι γεγονός. Οι νέοι
παρασύρονται από στερεότυπα και προκαταλήψεις της κοινωνίας και έχουν ως στόχο
επαγγέλματα με κοινωνική καταξίωση και υψηλές αμοιβές. Όταν, όμως, έρχονται
αντιμέτωποι με την αγορά εργασίας, εκεί συναντούν δυσκολίες, γιατί τα πράγματα
δεν είναι έτσι όπως τα φαντάστηκαν. Αν, λοιπόν, το σχολείο ασχολούνταν πιο
συστηματικά με τον ΣΕΠ, τότε τα φαινόμενα αυτά θα ήταν σαφώς λιγότερα.
